Он өсиетті алған кезде, Мұса халыққа құрбандық орындарына қатысты басқа ережелерді алды (Мыс. 20:25–26). Олар тастан жасалуы керек еді және ешқандай құрал қолданылмауы керек еді. Олар құрбандық шалу орнына ешқандай баспалдақсыз өте қарапайым болуы керек еді. Адамның жаңалықтары ысырылып тасталды. Адамды жоғарылатуға болмайтын, және пұтқа табынушылардың құрбандық орындарынан айырмашылығы, абсолютті қарапайымдылық болуы керек еді. Бұл ережелердің кейбіреулері Сүлейменнің күндерінде өзгертілді немесе модификацияланды.
Ехобаның есімі адамдар өздерінің құрбандықтарын әкелген жерлерде «есте сақталуы» керек еді. Осы әртүрлі құрбандық орындарына қатысты ереже негізінен уақытша болды. Исраил халқы жерге келгенде, ақырында Құдай Өз есімін «тұрғызатын» нақты бір орынды таңдайды (Заң. 12:11). Олар өздерінің құрбандықтарын сол жерге әкелуі керек еді, жердің әр жеріне шашыраңқы әртүрлі жерлерге емес. Алдымен бұл орын Шилода болуы керек еді; Шило ысырылып тасталғаннан кейін, Құдай Өз есімін тұрғызатын орын Иерусалимде болды. Бұл орнатылғаннан кейін, кішігірім бейресми құрбандық орындары тоқтатылуы керек еді.
Бұның бізге қандай да бір маңызы бар ма? Иә, әрине. Бізде де Иеміз Өз есімін орналастырған «орын» бар. Біз үшін бұл географиялық орын емес, ұлттық немесе этникалық орын емес, немесе сектанттық орын емес: «Өйткені екі немесе үш адам Менің есіміме жиналған жерде, Мен олардың ортасында боламын» (Мат. 18:20). Олар Оның есімін «есте сақтауы» керек еді. Біз Оны Өз өлімінде «есте сақтауымыз» керек. Оларға берілген уәде біз үшін де бірдей: «Мен саған келемін және саған бата беремін».
