Исраил халқына берілген заң ережелерін оқығанда, ол бізге біраз алыс және бөлек болып көрінуі мүмкін; оның үстіне, теологиялық тұрғыдан алғанда, біз «заңның астында» емеспіз. Бұдан біз бұл Ескі Өсиет мәтіндерін мүлдем елемеуіміз керек деген қорытындыға оңай келуіміз мүмкін — олар бізге қатысты емес. Бірақ егер бәрі бізге қатысты болмаса да, ол біз үшін . Елші Пауыл бұл мәселені бірнеше үзінділерде өте анық көрсетті (Рим. 15:4; 1 Қор. 10:11; 2 Тім. 3:16); заң «келетін игіліктердің көлеңкесі» болды (Евр. 10:1).
Мұса Он өсиетті бергеннен кейін Исраил халқына белгілі бір ережелерді алды. Мұнда құрбандық орнына қатысты екі мәселе ерекшеленеді. Біріншіден, тастан жасалған құрбандық орны көтерілгенде, оны салуда ешқандай құрал қолданылмауы керек еді. Табиғи орнынан және табиғи күйіндегі тастар адам қолымен құралдар арқылы ешқандай өзгеріссіз қолданылуы керек еді. Бұл ғибадат етуге келгенде адамның ешқандай жаңашылдығы болмауы керек екенін көрсетеді. Бізде Жаңа Өсиет жиналысының қалай жиналатыны және ғибадат ететіні туралы мол жазбалық аян бар. Біз адамға немесе тәнге көбірек ұнайтын нәрсені ойлап табудың қажеті жоқ.
Екіншіден, құрбандық орнына баспалдақтар болмауы керек еді — бұл құрбандық орнымен байланысты азғындыққа қарсы ескерту. Сондай-ақ, адамды жоғарылату болмауы керек. Шіркеу бұл жерде қалай сәтсіздікке ұшырады! Адам орталыққа айналатын «діни қызметкерлік» принципі шіркеу тарихында өте ерте басталды. Адамды емес, тек Иемізді көру керек. Біз бұл мәселелерде Сөзге жақын болуымыз керек — Иеміз бізден дана.
