Бұл тарауда Иеміз Еремияға белбеу тағуды, яғни шапанға оралған мата белбеуді, содан кейін оны шешіп, Евфрат өзенінің жанына қоюды бұйырады. Біраз уақыттан кейін Еремия белбеуді қайта алады, бірақ ол бүлінген және еш нәрсеге жарамсыз болып шығады. Иеміз мұны Өзінің Исраил халқымен не болғанының иллюстрациясы ретінде қолданады. Ол Өзінің халқын адамның беліне жабысқан белбеу сияқты Өзіне жабыстырған еді. Ол оларды Мысырдан шығарған кезден бастап сол күнге дейін адал қамқорлық жасаған. Оның қалауы олардың Өзінің мадағы мен даңқы үшін халық болуы еді.
Өкінішке орай, Иеміз олар туралы: «олар Оның дауысын тыңдамады», керісінше «өз жүректерінің қиялы бойынша» және тіпті «басқа құдайларға қызмет ету және оларға табыну» үшін жүрді (Еремия 13:10) деп айтуға мәжбүр болады. Нәтижесінде олар бүлінген белбеу сияқты болды, ол өзінің мақсатына жарамсыз және еш нәрсеге жарамсыз.
Елшілердің істері 11:23-те Барнаба Антиохиядағы жаңа сенушілерді жүрек ниетімен «Иемізге жабысуға» (KJV) шақырды. Иеміздің қалауы әлі де Өзінің халқы, қазіргі Шіркеу, Оған жабысып, бүгінде Оның мадағы мен даңқы үшін болуы. Оған жабысу деген не? Бұл Оның Сөзі арқылы Оның дауысын тыңдау және оған бағыну; Рухта жүру (Ғалат. 5:16), Мәсіхпен айналысу, және өз жүрегіміздің қиялы бойынша емес; және өзімізді пұттардан – жүрегімізде Мәсіхті ығыстыратын кез келген нәрседен сақтау (1 Жохан 5:21). Христиан әлемі Исраилдің үлгісін ұстанып, «бүлінген белбеу» сияқты болды. Иеміз бізге рақым берсін, жүрек ниетімен Оған жабысып, Ол келгенге дейін Оның мадағы мен даңқы үшін болайық.
