Сүлеймен әдемі ән жазды, бірақ оның кейбір егжей-тегжейін түсіну қиын екенін мойындауымыз керек. Ол Ехоба мен Исраил арасындағы қарым-қатынасты бейнелейді, бірақ біз оны Иса Мәсіх сүйетін және Одан жауап күтетін Құдайдың аспандағы халқы ретінде өзімізге қолдана аламыз (Ән 2:14).
Көбінесе, Киелі жазбалардың кейінгі үзінділері бір шындықты бір жолмен ұсынбай, бір тақырыпты әртүрлі қырынан қарайды. Мұнда да солай: 3-тарау Патша мен Оның сүйіктісінің даңқ күніндегі некесін сипаттайды, ал 4-тарау олардың бір-біріне деген сүйіспеншілігі тұрғысынан қарым-қатынасын қарастырады. Бірінші байқайтынымыз, ол Патшаның оған деген сүйіспеншілігіне толы; ол Оған деген ризашылығын 5-тарауға дейін білдірмейді. Екіншісі, ол Оған жауап беруге баяу болғанын мойындайды (5:1–9). Бізге қатысты не айтуға болады? Иә, біздің Иеміздің сүйіспеншілігі әрқашан бірінші келеді, «біз Оны сүйеміз, өйткені Ол бізді бірінші сүйді» (1 Жохан 4:19). Өкінішке орай, Ол Өзін бізге Өз Сөзінде ұсынғанда, біздің жауабымыз толық және жаңа болмауы мүмкін екені де рас.
Осы медитацияның басындағы аятта Патша Өзінің сүйіктісін қоршалған бақ ретінде сипаттайды. Ол оны Өзінің қарындасы деп атайды, яғни ол Оған туыс. Ол Өзінің жұбайы ретінде оны «жабық бұлақ», яғни тек Өзі үшін; «мөрленген қайнар» деп атайды, ол Оны сергіту қабілетін бұзатын кез келген нәрседен қорғалған.
Бұл біздің бағымызға әрқашан кіргісі келетін әлемдегі Мәсіхке деген сүйіспеншілігімізге қатысты бізді сынайды. Біз Оның жұбайы болуымыз керек пе? Елші Пауыл былай деп жазады: «Мен сендер үшін Құдайдың қызғанышымен қызғанамын. Өйткені мен сендерді бір күйеуге, Мәсіхке пәк қыз ретінде ұсыну үшін атастырдым» (2 Қор. 11:2). Менімен және сенімен де солай болсын.
