Барлық мадақ пен даңқ туралы!
Періште шопандарға Құтқарушының туылғанын хабарлағанда, Лұқа жазады: «Кенеттен періштемен бірге аспан әскерінің үлкен тобы пайда болып, Құдайды мадақтап: «Ең жоғарыда Құдайға даңқ!» – деді» (Лұқа 2:13). Бұған қоса, «Иеміздің даңқы оларды қоршап тұрды, және олар қатты қорықты» (Лұқа 2:9). Неге қорықпасқа? Бұл періштелер патшалардың Патшасының хабаршылары еді.
Еврейлерге хаттың алғашқы аяттарында оқырмандарға Ең Жоғары Тұлға таныстырылады: «Құдай Өзінің тұңғышын әлемге әкелгенде, Ол: «Құдайдың барлық періштелері Оған табынсын!» – дейді» (Еврейлерге 1:6). Ешқандай сәлемдесу жоқ. Барлық көздер бірден Құдайлық Тұлғаға қадалады. Ол пайғамбарлар сияқты Құдай үшін сөйлемейді, өйткені Ол – Құдай.
Оқырман оқи отырып, Иеміздің ресми даңқы аяттардан жарқырап тұрғанын көреді. Оның алдында тұрған – Құдайдың Ұлы. Ол – Құдайдың дауысы. Ол – барлық нәрсенің мұрагері. Ол – барлық нәрсенің Жаратушысы. Ол – жарқырап тұрған көздің өзі – жай ғана шағылыс емес, барлық жарқырауымен Сән-салтанаттың өзі. Ол – барлық нәрсенің Тірегі. Ол – күнәларды тазартушы. Ол – жоғарыдағы Ұлылықтың оң жағында отыр. Ол – Керемет – періштелер Оған табынатындай, олардан әлдеқайда артық (Еврейлерге 1:1-4).
Иеміздің ресми даңқы туралы бұл мәлімдемені оқығанда, біз сол шопандар сияқты, Оның даңқымен Бәйтлехемде танысқанда таң қалдық па? Оның даңқының бір сәулесін көргенде, біз Оның кім екенін және өзіміздің кім екенімізді танып, табыну үшін құлаймыз ба? Біз де шопандар сияқты, естіген және көрген барлық нәрселер үшін Құдайды мадақтап, Оның қасынан қайтпауымыз керек пе (Лұқа 2:20)? Бұл әлемге қандай куәлік болар еді!
