Жаңа Өсиетте үш рет Иеміз Исаның «Өз қанын» төккені айтылады. Ескі Өсиеттегі Исраил діни қызметкерлері үнемі жануарлардың қанын шатырға, кейіннен ғибадатханаға әкелетін. Ешбір діни қызметкер Құдайдың алдына өз қанын ұсынған емес. Тіпті бұл мүмкін болса да, Аарон мен оның ұлдарының қаны күнәмен былғанған еді. Ескі Өсиеттегі осы суреттер мен үлгілерде Аарон өзі үшін де, халық үшін де құрбандық ұсынуы керек болды (Леу. 16:6).
Еврейлерге хаты Иеміз Исаны Ескі Өсиеттің барлық үлгілері мен көлеңкелеріне соңғы жауап ретінде ұсынады. Иеміз Иса күнәсіз болғандықтан (Евр. 4:15), Оның қаны қымбат (1 Пет. 1:19) және Құдайдың алдында үлкен құндылыққа ие болды.
Құдайдың Ұлы Өзінің қанын төгіп, өлу үшін Адам болды. Біздің аятымызда Ол тек өлген жоқ, сонымен қатар төгілген қанының арқасында қасиетті орынға, Құдайдың нақ өзінің алдына кірді. Ол сол жерге біржола кірді. Үлгі Леуіліктер 16-дағы күнәні өтеу күні Ааронның ең қасиетті орынға кіруі болды. Аарон бұқалар мен ешкілердің қанымен кірді, бірақ ол сол жерде қала алмады. Ол шығуы керек болды, және келесі жылы процесті қайталап, жаңа төгілген қанмен қасиетті орынға қайта кіруі керек болды. Иеміз Иса біржола кірді. Ол ешқашан сол қасиетті орыннан шығып, қайтадан қанын төгу үшін келмейді. Оның құрбандығы ешқашан қайталанбайды. Біздің аятымызда айтылғандай, оның мәңгілік нәтижелері бар.
Біз Оның атын мадақтаймыз! Және басқа жазбаларда айтылғандай, біз де сол қасиетті орынға, Құдайымыз бен Әкеміздің алдына келуге мүмкіндігіміз бар. Біз ғибадатта да, дұғада да батылдықпен кірейік (Евр. 10:19). Мәсіх біз үшін жол ашты!
