Дәуіт үшін қиыншылық өте шынайы болды. Маңызды сәттегі сенімсіздік Дәуіт пен оның адамдарын филистимдіктермен қасиетсіз одаққа әкелді, және олар Құдай халқы Исраилге қарсы олармен бірге шайқасқа қосылуға дайындалып жатқан еді. Бұған Құдай рұқсат бермейтін. Құдайдың жоспарында Ол филистимдіктерді Өзінің таяғы ретінде патша Саулды оның мойынсұнбаушылығы мен өзімшілдігі үшін жазалау үшін пайдаланып жатқан еді. Құдайдың құдіретімен, Ол бұған араласып, Дәуіттің өз бауырларына қарсы соғысуына жол бермеді.
Дәуіт пен оның адамдары Зиклагқа оралғанда, олар қаланың өртеніп, әйелдерінің, ұлдарының және қыздарының амалектіктер тарапынан тұтқынға алынғанын көрді. Дәуіттің соңынан ерген кейбір адамдар оны таспен ұруға дайын болды, өйткені олардың үлкен шығынына қатты қайғырды. Дәуіт өзінің ойлауы оны және оның адамдарын өзі қашқысы келген қауіпке әкелгенін қиын жолмен үйреніп жатты. Бірақ оның үлкен қиыншылығында, біз Дәуіттің Құдайы Жаратқан Иеден күш алғанын оқимыз. Содан кейін Дәуіт діни қызметкер Абиатарды шақырып, Жаратқан Иеден сұрады – бұрын істемеген нәрсесін. Енді Жаратқан Ие Дәуітке жауды қууды бұйырып, оған жеңісті уәде етеді. Осылайша Дәуіт жоғалғанның бәрін қайтарып алады. Олардан алынғанның ешқайсысы жетіспеді.
Біз өзіміз тап болған мәселелерге қаншалықты жиі үлес қосамыз. Дегенмен, Жаратқан Ие Өзінің халқына деген сүйіспеншілігі мен қамқорлығында өзгеріссіз қалады. Ол бұл сынақтарды бізді тәкаппарлығымыздан және өзімшілдігімізден алыстатып, Өзіне жақындату үшін пайдаланады. Біз көзімізді өзімізден бұрып, оларды Жаратқан Иеге тіккенде, Ол бізді дұрыс жолға бағыттайды: «Мен саған нұсқау беремін және жүруің керек жолды үйретемін; Мен сені Өз көзіммен бағыттаймын» (Заб. 32:8).
