Бұл қысқа мәтінде Құдайдан қорқу, мойынсұну, жақсы материалдық қамтамасыз ету және ішкі әл-ауқат бір-бірімен байланыстырылған.
Иемізден қорқу туралы айтылатын Киелі кітап аяттары көбінесе біздің санамыздағы «қорқыныш» сөзінің теріс бейнесінен зардап шегеді. Мұның негізсіз екендігі кіріспеде анық көрсетілген: осылай өмір сүретін адам баталы! Ол Құдайды ренжітетін және Оның қасиеттілігіне шабуыл жасайтын барлық нәрседен аулақ болады.
Құдайдан қорқу ең алдымен ішкі көзқарас мәселесі. Алайда, ұзақ мерзімді перспективада ол жасырын қалмайды, керісінше адамның өмірін қалыптастырады. Құдайдан шынымен қорқатындар Оның жолдарымен де жүреді. Олар өздерінің шешімдерін және өмірлік тәжірибелерін Құдайдың еркімен үйлестіреді және осылайша мойынсұну батасын сезінеді. Құдайдың жолдары жақсы жолдар, бірақ әрдайым тегіс бола бермейді.
Забур жыршысы мұны еңбек өмірімен байланыстырады. Құдайшыл адам еңбекқор, ынталы. Ол басқа адамдарды қанамайды немесе әлеуметтік қамсыздандыру жүйесін пайдаланбайды, керісінше өзінің және отбасының қажеттіліктері үшін жұмыс істейді. Әркім бұдан өзінің жеке шақыруын сезінбеуі мүмкін, бірақ бұл Құдайдың еркі, және жаратылғаннан бері солай болған.
Жер құлаудың салдарынан қарғысқа ұшыраса да, күнделікті жұмыс барлық жерде кездесетін тікенектер мен қалың шөптерге байланысты ауыр еңбекпен толы болса да, бұл жұмыс адамның ішкі әл-ауқатына пайдалы әсер етеді: «Сен бақытты боласың, және саған жақсы болады». Күн сайын өнімді түрде белсенді болу жақсы: егістікте, шеберханада, ас үйде, дәрігерлік тәжірибеде немесе кеңседе. Мұндай кәсіп Құдайшылдықтың көрінісі, біздің тіршілігіміздің негізі және ішкі тепе-теңдікке көмекші болып табылады.
