Ілияс Исраил тарихындағы ең қараңғы тараулардың бірінде сахнаға шығады. Ахаб патша болды, және ол әйелі Изабелмен бірге Исраилдің Иеміз Құдайын өзінен бұрынғы барлық патшалардан гөрі ашуландыру үшін көп нәрсе істеді. Исраилдегі рухани құлдырау осы мойынсұнбаушылықтың нәтижесі болды. Осындай уақытта Құдай Ілияс пайғамбарды көтерді.
Ілияс пайғамбардың Иеміздің сөзіне мойынсұнғанын қайта-қайта оқу жігерлендіреді. Мойынсұну — шынайы қызметшінің сипаттамалық ерекшелігі. Ілияс хабарға немесе уақытқа күмән келтірмеді. Ол алдында тұрған Исраилдің Құдайы сөйледі — және бұл оған жеткілікті болды. Сонымен қатар, Құдайдың бұйырғанына мойынсұнғандықтан, Ілиястың халыққа айтқан сөздері моральдық салмаққа ие болды, өйткені Құдай онымен бірге болды.
Мойынсұнумен тығыз байланысты — тәуелділік. Ілияс өзі жариялаған соттың салдарынан зардап шекті — үш жылдық құрғақшылық келе жатқан еді. Ілияс оның нәтижесіндегі ашаршылықтан тікелей зардап шегетін еді, бірақ, сөзсіз, ол Исраилдің Құдайына өзін асырау үшін сене алатын еді. Бұл оның сенім жолы болды. Біз үшін де, осы шөл дала арқылы жүруіміз — сенім жолы. Көздерімізді Оған қарайық. «Сенімсіз Оны қуанту мүмкін емес, өйткені Құдайға келетін адам Оның бар екеніне және Оның Өзін ыждағаттылықпен іздейтіндерге сый беретініне сенуі керек» (Евр. 11:6).
