Бірде әкеммен кішкентай көлде балық аулап жүргенде, кенеттен қатты дауыл көтеріліп, жел мен толқындар қайығымызды батырып жібере жаздады. Біз асығыс жағалаудағы тыныш кішкентай шығанаққа бет алдық, онда дауыл өткенше паналадық, және сол жерде қауіпсіз болдық. Осы уақытты еске түсіргенде, бұл құлаған әлемдегі өміріміз сол көлге барған сапарыма ұқсайтыны есіме түседі. Бұл жердегі күндерімізде әдетте дауыл мен күн шуағы аралас болады; бірақ өте дауылды уақыттарда, дауыл өткенше бізді паналайтын қауіпсіз айлақ қажет. Забур 57 өмірдің дауылдарынан дәл осындай баспана туралы айтады, және бұл баспана біздің күндіз-түні қолымызда. 1-аятта біз оқимыз: «Маған мейірімді бол, уа, Құдай, маған мейірімді бол! Өйткені менің жаным Саған сенеді; және Сенің қанаттарыңның көлеңкесінде мен паналаймын, осы апаттар өткенше.»
Мен бұл забур Дәуіттің өміріндегі бір кезеңді сипаттайтынын түсінемін, ол кезде ол Саул патша оны аң сияқты аулауға тырысқанда, үңгірден пана табуға мәжбүр болды. Бірақ Дәуіт оған қамқорлық жасаған аспан Құдайына сенді. Ана тауықтың балапандарын қанаттарының астына паналағаны туралы әдемі метафораға назар аударыңыз: «Сенің қанаттарыңның көлеңкесінде мен паналаймын.»
Забуршы сонымен қатар: «Ол аспаннан жіберіп, мені құтқарады; Ол мені жұтып қойғысы келгенді айыптайды» (3-аят) деп қосады. Ойлап көріңізші, бізді жұтып қойғысы келетін жаулардың қатыгез, өлімге әкелетін қаупін ескере отырып, сенушілер аспан Құдайы Өзінің құдіретті қолымен көмек жіберетініне және бізге зиян келтіргісі келгендерді толығымен жоятынына сенімді түрде үміттене алады. Не болса да, біз Дәуіттің 5-аяттағы мадақ дұғасын айта аламыз: «Уа, Құдай, аспаннан жоғары көтеріл; Сенің даңқың бүкіл жер бетінде болсын.»
