«Оған әрдайым сеніңдер, халайық! Оның алдына жүректеріңді төгіңдер! Құдай бізге пана» (Забур 62:8).Бұл сөздерді жазған Дәуіт Құдайдың өзіне қысым мен дауыл кезінде қаншалықты қауіпсіз, баспана болғанын жақсы білген. Егер біз бір ғана мысалды еске түсірсек, оның мұны қалай дәлелдегенін көреміз. Зиқлақта ол тек Құдайға сенген және Оны кемшіліксіз тапқан. Дәуіттің қаласы өртеніп, мүлкі ұрланған, жақындары тұтқынға алынған, оның ізбасарлары оны таспен ұру туралы айтқан. Ол не істей алар еді? Қайда барар еді? «Дәуіт қатты қиналды... бірақ Дәуіт өзін Құдай Иесінен жігерлендірді» (1 Самуил 30:6).
Жағдайлар одан да қиын болуы мүмкін емес еді, болашақ шынымен де қауіпті еді, бірақ Дәуіт өзін Өз қызметіне шақырған Құдайды білді және жүрегін Оған арнады.
Ехобаға арналған жүректер толықтай баталы, Оның уәдесінен кемел бейбітшілік пен тыныштық табады.
Ал Ехоба-Құдай Дәуіттің пайдасына араласып, «Дәуіт бәрін қайтарып алды», сонымен қатар оған көп «олжа» да тиді.
Иемізден қорқатындармен әрдайым солай болған. Ол Өзінің адамдарына қамқорлық жасайды. «Барлық ұрпақтарда» Ол олардың «тұрағы» болған. «Мәңгіліктен мәңгілікке» Ол Құдай (Забур 90:1-2).
Және Ол: «Мен сені ешқашан тастамаймын, сенен бас тартпаймын», – деген. Оның жұбатушы сөздеріне жауап ретінде біз батыл айта аламыз: «Иеміз менің Жәрдемшім, мен адам маған не істейді деп қорықпаймын» (Еврейлер 13:6). Қандай баталы әңгіме бұл!
Біздің Құдайымыз біздің Оған сенім артқанымызды ұнатады. Дәуіт Забур 31:19-да мұны былай білдіреді: «О, Сенің ізгілігің қандай ұлы, Сен оны Сенен қорқатындар үшін сақтағансың; Сен оны адам балаларының алдында Саған сенетіндер үшін істегенсің». Ол Өзінің ізгілігін олар үшін сақтайды, Ол айналадағы дінсіздердің көзінше Оған пана іздегендер үшін жұмыс істейді.
