«Өйткені менің әкем мен шешем мені тастап кетті, бірақ Жаратқан Ие мені қабылдайды» (Забур 27:10) Егер адамды Жаратқан Ие қабылдаса, әкесі мен шешесі тастап кеткені де құнды болады. Ал егер адам Ол қабылдауға дайын болса, одан әрі алаңдаушылық немесе қамқорлық қажет емес; өйткені адам рухы Өзінің Құдіретті Сүйіктісіне берілген сәтте, Ол оны қабылдайды және барлық жауапкершілікті өз мойнына алады, және оның барлық қажеттіліктері үшін Өзін жауапты етеді.
Бір ғана шарт бар: «Алдымен Құдайдың Патшалығын және Оның әділдігін іздеңдер; сонда бұл нәрселердің бәрі сендерге қосылады.»
Елизавета патшайым бірде өз сарайындағы біреуге айтқандай: «Мырза, егер сіз менің ісімді қарайтын болсаңыз, мен сіздікіне қамқорлық жасаймын.» Құдайдың барлық балалары әр сәтте, олар пайда болған кезде, барлық уайымдарды, алаңдаушылықтарды және қамқорлықтарды мейірімді Жаратқан Иеге тапсырудың не екенін білсе еді, Ол оларды біздің қолымыздан бірден алатынына сенімді болып!
Сонда біз ешқашан бәрі біздің шаршаған миымызға немесе әлсіреген күшімізге байланысты сияқты сезінбеуіміз керек; өйткені Жаратқан Ие Өзі біздің барлық қажеттіліктерімізді, Өзінің даңқындағы байлығына сәйкес қамтамасыз етеді. Шынында да, сенуші үшін шынайы тәуелсіздік жоқ. Мәсіхтен тәуелсіз болу – бұтақ сияқты кеуіп қалу үшін лақтырылу.
Тыныштықтың, жемістің және күштің құпиясы – уақыт бұза алмайтын және өлім еріте алмайтын Онымен тұрақты бірлік.
Ф.Б.М.
