Бізде бардың бәрін бағалаймыз ба?
«Мен өз күнәларымды мойындаймын, және менің күнәм әрдайым алдымда.» Забур 51:3 NKJV
Бұл сөздерді Дәуіт Батшебамен зина жасап, оның күйеуі Урияның өліміне себеп болғаннан кейін сезінген кінәсі үшін жазған. Оның өкініші үлкен болды, өйткені ол бұл отбасына ғана емес, өз халқына және ең бастысы, өз Құдайына қарсы күнә жасаған еді. Натан оны күнәсімен бетпе-бет келтіргеннен кейін, Дәуіт оны мойындап, Иеміздің кешірімін де, жазасын да – Батшебамен туған баласының өлімін де қабылдады.
Жоғарыдағы күшті сөздер бізге күнәнің бір нәтижесін айтады. Біз күнәларымызды мойындасақ та, кешірім процесінен өтпейінше, күнәларымыз бізді мазалай береді. Забур 51 осы туралы – Дәуіттің тәубеден, қалпына келтіру арқылы, Құдайдың алдындағы әділдікке өтуі туралы.
Біз кешірілгенімізді білсек те, іс жүзінде, бұл кешірімнің игілігіне жетудің жалғыз жолы – тек Құдай ғана бізде таза жүрек «жасай» алатынын, біздегі құтқарылу қуанышын «қалпына келтіре» алатынын, бізді кінәдан «құтқара» алатынын, бізде қайтадан «сынған рухты, сынған және өкінген жүректі» орната алатынын, Оған әділдік құрбандықтарын ұсына алатынын және Оның мадақтарын айту үшін еріндерімізді қайтадан «аша» алатынын түсіну (Забур 51:10-17).
Дәуіт Забур 51-де қалпына келтіру процесінің қадамдарын жазса да, бізде одан әлдеқайда көп нәрсе бар екенін есте ұстаған жөн. Дәуіт «менің құтқарылуымның Құдайына» (14-тармақ) құтқарылу үшін шақырғанда, айқышқа ғана қарай алатын еді. Бүгінде бізде «Құдай бізге деген өз сүйіспеншілігін көрсетті, өйткені біз әлі күнәкар болып тұрғанда, Мәсіх біз үшін өлді» (Римдіктерге 5:8) деген толық білім бар. Біз Оның қанымен «ақталдық», Оның өлімі арқылы «татуластық» және Оның өмірімен «құтқарылдық», сондықтан біз күнәміз мәңгілікке артта қалғанына «қуана» аламыз, «әрдайым алдымызда» емес. Сұрақ: «Бізде бардың бәрін бағалаймыз ба?»
