Яһуда халқының көпшілігі, соның ішінде Езекиел де тұтқынға алынып, Хебар өзені немесе каналы бойындағы босқындар лагеріне апарылды. Сондай-ақ, ғибадатханадағы барлық қазынаны жаулап алушылар тиеп, Бабылға алып кетті. Құдай бұған рұқсат берді, өйткені халық Оған деген адалдығында салғырт болып, пұтқа табынушылық кең етек алды. Мұнда біз тіпті осы қираған армандар мен мүшкіл болашақ кезінде де Құдай Өз халқының азабын білгенін және Өзінің адал қызметшісі Езекиелге оны жігерлендіру және халыққа жұбаныш беру құралы ретінде ашылғанын көреміз. Бұл олардың қиын уақыттарының аяқталғанын білдірмейді — халық кейінірек Жаратқан Ие оларды құтқарғанға дейін қазіргі сынақтарында шыдамдылықпен күтуі керек еді.
Хебар жағалауында Өз халқын жұбату үшін Езекиелге ашылған сол адал және сүйіспен Құдай бүгінде біздің мұқтаждық кезімізде де жұбаныш пен жігерлендіру сөздерімен келеді. Жаратқан Ие біздің жағдайымызды біледі және әрекет етеді, бірақ Оны шыдамдылықпен күту арқылы ғана үйренуге болатын сенім сабақтары бар. Мәсіхшілер жанымызды сынайтын қайғы-қасіреттерді бастан кешіруі мүмкін, бірақ бізде мұндай кездерде Оның қатысуына сенімділік бар (салыстырыңыз: Зәб. 121:3). Бұл Құдайдың баласы үшін шынымен де жұбаныш беретін сөздер; бірақ, егер сіз Құдайдың баласы болмасаңыз, жақсы жаңалық мынада: «Оны қабылдағандардың бәріне, Оның есіміне сенетіндерге, Ол Құдайдың балалары болу құқығын берді» (Жох. 1:12).
