Бүгінгі мәтіндегі азаптың бұл сипаттамасы айқын, бірақ қорқынышты түрде. Мұндағы егіншілер сот үкімінің орындаушылары. Жаза сотталған адамның арқасын қамшылаудан тұрады.
Біздің Құтқарушымыз мұны тура мағынада бастан өткерді. Пилат кінәсіз Исаны айқын кінәлі Бараббасқа айырбастауға дәрменсіз әрекет жасады. Бірақ ол еврейлердің «Оны айқышқа керіңдер!» деген айқайына қарсы тұруға батылы жетпеді. Оның «Мен бұл әділ Адамның қанына кінәсізбін» деген көпшілік алдындағы мәлімдемесі мұнда болып жатқан айқын әділетсіздікті еш жақсартқан жоқ.
Ол Исаны қамшылатты. Рим сарбаздары енді Исаның арқасына «ұзын соқалар жасаған» егіншілер болды. Және біздің Құтқарушымыз бұған жол берді; Ол арқасы мен жанының бұл қорлығынан қашуға тырыспады. Бұл Ол жүруі керек жолдың, Ол орындауға келген Құдайдың еркінің бір бөлігі болды.
Бірақ Иемізге нұсқайтын бұл типтік мағынадан басқа, Забур 129-да Исраил халқының тарихына сілтеме бар. Бір жағынан, олар да жастық шағынан бастап азап шеккен (1–2-аяттар) және жаулардың арқаларындағы «соқалауын» бастан өткерген. Мұнда қолданылған бейне нұсқаулық: кейінгі егіс және одан кейінгі егін жинау үшін соқалар жыртылады!
Құдай Өзінің адамдарының өмірінде рұқсат ететін азаптар бекер емес. Олар арқылы Құдай кейіннен жеміс дайындайды. Исаның өмірінде ол толық, «жүз есе» жеміс болды. Исраилдің өмірінде ол әлі келеді, бірақ ол міндетті түрде келеді. Ал біздің өмірімізде ше? «Ұзын соқалар» арқылы біздің төзімділігіміз бен шыдамдылығымыз қатты сыналуы мүмкін. Бірақ мүмкін бұл көзқарас бізге көмектеседі: қазіргі тәжірибелер Құдайдың бағалауы бойынша қажет. Олар бекер болмайды!
