«Бір адам арқылы күнә әлемге, ал күнә арқылы өлім кірді» (Рим. 5:12), осылайша адам өзін Құдайдан алыста қалды. Адамға жақсылық пен жамандықты тану ағашынан жемеу туралы Құдайдың бұйрығына бағынбағаннан кейін, ол бақтан қуылды, және Құдай «Едем бағының шығысына керубімдерді және өмір ағашына баратын жолды күзету үшін әр жаққа бұрылатын жалындаған қылышты қойды» (Жар. 3:24). Құдайға бағынбаудың қайғылы салдары осындай болды. Бірақ адам Құдайға қалай жақындай алады?
Қабыл мен Әбіл бір отбасында туып-өскен ағайындылар еді. Құдай Адам мен Хауаны інжір жапырақтары олардың жалаңаштығын жаба алмағаннан кейін тері киімдерімен киіндіргендей (Жар. 3:21), олар да тері киімдерін киген болуы мүмкін. Содан кейін уақыт өте келе, Қабыл да, Әбіл де Құдайға өз құрбандықтарын әкелді. Диқаншы Қабыл жер жемістерін әкелді. Ол оны алу үшін тер төккені сөзсіз, өйткені Құдай күнә үшін жерді қарғаған еді. Оның қажырлы еңбегіне, қолынан келгеннің бәрін жасағанына қарамастан, Құдай Қабылдың құрбандығына риза болмады және оны қабылдамады.
Әбіл де құрбандық әкелді. Ол өз отарының тұңғыштарын әкелді, және бұл құрбандыққа Құдай риза болды. Бұл құрбандықты ерекше еткен не? Әбіл Құдайдың жабуды қамтамасыз ету жолын үйренген еді. Жануар сойылды, қан төгілді, өмір төгілді, және терілерден Құдай олардың жабуын жасады. Бұл Құдайдың Өз Ұлын, Құдайдың Қозысын жіберу арқылы біздің жабуымызды қалай қамтамасыз еткенінің әдемі иллюстрациясы, Ол Өз өлімімен күнәні жойды. Иеміз Иса Мәсіхті иманмен қабылдағандардың бәрі осы кемел, аяқталған істің негізінде Құдаймен қабылданады. «Оның айтып жеткізгісіз сыйы үшін Құдайға шүкір!» (2 Қор. 9:15).
