Иеміз айқышта ғана емес, осы дүниені аралағанда да көп азап шеккенімен, Оны жолда сергіткен «бұлақтар» болды. Осы оқиғалардың кейбірін қарастырайық – сіз басқаларын да еске түсіруіңіз мүмкін.
—Мәриям Иеміздің аяғына отырып, Оның Сөзінен ләззат алды (Лұқа 10:38–42); кейінірек, Оны қымбат бағалы хош иісті майы бар алебастр құтысымен майлады (Жохан 12:1–7).
—Кедей жесірдің садақасы (Марқа 12:42–44).
—Құдықтағы самариялық әйелдің жауабы (Жохан 4:31–32).
—Ауру қызметшісі үшін Иемізге келген жүзбасы, Иеміздің тек сөзбен емдеуін талап етті (Матай 8:5–13).
—Қызын емдеуді сұраған ханаандық әйел, тіпті оның сұрауға құқығы болмаса да (Матай 15:22–28).
—Алғыс айтуға қайтып келген жалғыз самариялық алапес (Лұқа 17:16).
—Иемізді көргісі келген Зақай, және ол Иемізге есігін ашқанда өзгерді (Лұқа 19:2–10).
—Петрдің мойындауы: «Сен Мәсіхсің, тірі Құдайдың Ұлысың» (Матай 16:16).
Мәсіх қазір жер бетінде физикалық тұрғыдан болмаса да, біз Иеміздің жүрегін басқалар сияқты сергіткіміз келмей ме? Мен бұны бәріміз қалайтынымызға сенімдімін. Олай болса, қалай істей аламыз? Оған деген әрекеттеріміз арқылы: Мәриям сияқты тыңдау; Мәриям сияқты табыну; кедей жесір сияқты құрбандық шалу; жүзбасы сияқты сенім көрсету; ханаандық әйел сияқты кішіпейіл болу; емделген самариялық алапес сияқты алғыс айту; Зақай сияқты тәубе ету; Петр сияқты ашық жүрекпен Құдайдың істерін қабылдап, оларды өзіміздікі ету. Бұл тек бірнешеуі ғана. Ол риза болсын, біз Оның жүрегіне қуаныш сыйлайық, және Оның Есіміне құрмет көрсетілсін.
