СҰРАҚ: Мәсіхші үшін қауымдастықтың бір бөлігін жіберіп алу дұрыс па? Егер нан таратылып, кесе беріліп жатқанда, ол кірсе, мәсіхші не істеуі керек? Ол наннан дәм татуды сұрауы керек пе, әлде нанды жіберіп алып, кесемен жалғастыруы керек пе?
ЖАУАП: «Иеміз Иса сатқындыққа ұшыраған түнде нан алды» (1 Қорынттықтарға 11:23 ЖАҢА КЕЛІСІМ). Ол айқышқа бара жатқанда алдында не тұрғанын білді, бірақ Өзімен айналысудың орнына, Ол шәкірттеріне алаңдады. Иеміз олардың мазасызданатынын біліп, оларға: «Жүректерің мазасызданбасын; Құдайға сенсеңдер, Маған да сеніңдер» (Жохан 14:1) деді. Ол Ескі Өсиеттен не болатынын келтірді: «Мен Шопанды ұрамын, және отардың қойлары шашырап кетеді» (Матай 26:31; Захария 13:7 қараңыз). Осының бәрінде біз Иеміздің шәкірттеріне және, кеңейтіп айтқанда, бізге де үлкен қамқорлығын көреміз. Ол бізді еске алуымызды қалағандықтан, осы еске алу кешін орнату арқылы бізге деген сүйіспеншілігін көрсетті. Иеміз біздің ұмытшақ халық екенімізді біледі, және біз жиі Оның мейірімділігін қадірлемейміз.
Ескі Өсиетте Ол Өз халқына Ехоба Құдайларын ұмытпауды, бірақ Оның кім екенін және олар үшін жасаған барлық ұлы кереметтерін есте сақтауды ескертті (Заңды қайталау 8:18-19). Оны еске алуды елемеу немесе жартылай істеу тек жүректің нашар жағдайын көрсетеді. «Егер Мені сүйсеңдер, Менің өсиеттерімді орындаңдар» (Жохан 14:15). Оны нан жеу және шарап ішу арқылы еске алуымыз Оның жай ғана тілегі емес – бұл бұйрық: «Мені еске алу үшін мұны істеңдер» (Лұқа 22:19). Сонымен қатар, адамның жүрегі оның қазынасы қайда болса, сонда болады, «өйткені қазынаң қайда болса, жүрегің де сонда болады» (12:34).
Иеміз айтты: «Екі немесе үш адам Менің атыммен жиналған жерде, Мен олардың ортасында боламын» (Матай 18:20). Біз Онымен бірге болғымыз келе ме, Ол қайда болса, сонда болғымыз келе ме, Ол бізден не істеуді қаласа, соны істегіміз келе ме, Оны еске алғымыз келе ме? Әлде бұл біз үшін ерекше маңызды емес пе? Біз шынымен қамқорлық жасаймыз ба?
Егер Құдай балаларының өмірінде бәрі реттелген болса, біздің Оның қатысуында Оны еске алуымыз қалыпты жағдай. Біз сонда болуымыз керек, жүрегімізді Оған ғибадат етуге дайындап, мойындауды қажет ететін нәрсе бар-жоғын білу үшін жүрегімізді тексеріп. Біз Иеміздің алдында тыныштықта, құрметті көзқараспен, Оған тиесіліні беруге дайын болуымыз керек.
Осыны ескере отырып, біздің өмірін біз үшін құрбан еткен Иеміздің осы тамаша еске алу мерекесін жіберіп алуымыз жақсы емес – мүмкін, Иемізбен үйлеспейтін жүрек жағдайын көрсетеді – деп түсінеміз. Біз адамның бақылауынан тыс жағдайлар, мысалы, ауру немесе жолдағы оқиғалар, қатысуға немесе уақытында кіруге кедергі болуы мүмкін екенін түсінеміз. Сондықтан біз шектен шыққан позицияны ұстанбауымыз керек. Бірақ, әркім еске алуды неге жіберіп алғанын немесе кешіккенін білу үшін өз жүрегін тексеруі керек. Бұл қамқорлықтың жетіспеушілігі ме, әлде маңыздылық пен басымдықтың жетіспеушілігі ме?
Тамақтану және ішу – бұл демонстрация достық пен қауымдастықтың. Кешігіп келіп, кесені ішіп, содан кейін нан жеу Иеміз берген тәртіптен тыс. Бұл Онымен шынайы қауымдастықтың жоқтығын көрсетеді. Сонымен қатар, «Құдай тәртіпсіздіктің емес, бейбітшіліктің авторы» (1 Қорынттықтарға 14:33). Сондықтан, егер біреу кешігіп, кесе беріліп жатқан кезде келсе және нанды жіберіп алса, нанды қайта беруді сұрау тәртіпсіз және шатастыратын болар еді. Бұл ғибадаттың ағымын және Оны еске алуды бұзып, алаңдатып, кедергі болар еді. Біз бұл жағдайда қатыспай, келесі жолы уақытында болған дұрыс деп санаймыз.
Жауап берілді
