Римдіктерге жазылған хаттың негізінен практикалық бөлігі 12-тараудан басталады. Пауыл барлық хаттарында өзінің мұғалім екенін көрсетеді, бірақ теориялық тұрғыдан емес. Оның келесі практикалық нұсқауларды қалай енгізгені қызықты: рақым арқылы! Құдайдың рақымы күнәкардың құтқарылуы үшін ғана емес, сонымен қатар сенушінің өміріндегі күнделікті қиындықтар үшін де.
Елші біздің міндеттерімізді орындау үшін екі пайдалы бағдар береді. Біріншіден, ол бізді кішіпейілділікке шақырады, яғни өзіміз туралы ойлауымыз керек болғаннан артық ойламауымыз керек. Біз көбінесе өзіміз туралы тым көп ойлаймыз және өзіміз туралы тым жақсы пікірде боламыз. Қарапайымдылық әдетте біздің табиғи қасиетіміз емес; оны үйренуіміз керек. Бұл біздің мінезімізге, қабілеттерімізге және басқаларға пайдалылығымызға қатысты. Мәдениет пен білім бізді басқалардың алдында өзіміз туралы жақсы пікірімізді айтудан сақтауы мүмкін, бірақ біздің ойымыз ше? Шынын айтайық!
Дегенмен, біз ойлауды тоқтатпауымыз керек. Керісінше, сенуші «сабырлы ойлауы керек, өйткені Құдай әрқайсысына сенім өлшемін берген». Сонымен, қарапайымдылықтан кейін сабырлылық немесе парасаттылық келеді. Бұл бізге қандай сенім өлшемімен басқаларға көмектесе алатынымызды көруге мүмкіндік береді. Мұнда біз Иеміз жеке адамдарға ғана берген ерекше сыйлықтар туралы емес, Ол «әрқайсысына» – сізге, маған – басқалардың игілігі үшін берген нәрсе туралы айтып отырмыз! Бұл жеке сенім өлшемі әртүрлі жолдармен қолданылуы мүмкін. Оны ауызбен, сөйлеу арқылы; қолмен, практикалық көмек арқылы; немесе жүрекпен, мейірімділік пен жанашырлық арқылы қызметте қолдануға болады. Иеміз бізге мүмкіндіктерімізді көрсетсін. Содан кейін оны кішіпейілділікпен және парасаттылықпен орындайық.
