СҰРАҚ: Мені Құдай мен Иса тастап кеткендей сезінемін, және қандай да бір себеппен бұл сезімнен арыла алмаймын. Мен бұл туралы дұға еттім, бірақ ешқандай жауап алмай жатқан сияқтымын. Жаным қараңғыланып, мазасызданып барады. Бір кездері мен сүйіспеншілік пен тыныштыққа толы едім, бірақ қазір мені жеккөрушілік пен тоқтата алмайтын қараңғы сезімдер билеп алды. Құдай мен Иса көмектеспейтін сияқты – олар мені тастап кеткендей. Өтінемін, көмектесіңіз!?
ЖАУАП: Қымбатты досым, біз сізге өте өкінеміз және көмектескіміз келеді. Алайда, біздің көмектесе алатынымыз немесе алмайтынымыз көбінесе сізге байланысты. Сіздің мәселеңіздің басты бөлігі – сіз ішке қарайсыз, мұны сіздің сұрағыңыздың алғашқы сөздері, «Мен шынымен де сезінемін», анық көрсетеді. Сіздің сұрағыңыз сіздің үмітсіздігіңізді білдіреді. Сізге тұрақты көмек қажет! Бірақ сіз өз сезімдеріңізге назар аудара берсеңіз, сізге қажет көмекті таба алмайсыз. Мен мұны абсолютті сенімділікпен айтамын, өйткені мен айтқандарымды Құдайдың қасиетті Сөзі, Киелі кітаптың анық іліміне негіздеймін.
Ескі Өсиеттегі таныс үзіндіден, Забур 121-ден (NKJV) бастайық. Забурлар исраилдіктердің әндері болған. Жазушы бұл әнді «Мен көзімді тауларға көтеремін – менің көмегім қайдан келеді?» деп бастайды. Таулар берік және күшті көрінуі мүмкін, бірақ олар көмек бере ала ма? Бәлкім, жазушы таулардан оған іздеген көмекті беру үшін әскердің келе жатқанын көруге үміттеніп жатқан шығар. Бірақ таулар оған қандай көмек бере алады? Олар ештеңе істей алмайды.
Келесі тармақ жазушының сұрағына жақсырақ шешім береді: «Менің көмегім көк пен жерді жаратқан Жаратқан Иеден келеді». О, бұл дұрысырақ! Жаратқан Ие кез келген төбелер мен таулардан әлдеқайда ұлы. Ол – тірі Құдай, тауларды, күн мен жаңбырды жаратқан, олар таулардағы ағаштар мен шөптерді нәрлендіреді. Забуршының өзі туралы және оның сезімдері туралы ән айтпайтынына назар аударыңыз. Ол өзін уайымдауға немесе өзіне жаны ашуға шоғырланбайды. Ол мұңды әндер айтпайды; оның әлдеқайда жақсы нысаны бар.
«Ол сенің аяғыңның таюына жол бермейді; Сені қорғайтын ұйықтамайды. Міне, Исраилді қорғайтын ұйықтамайды да, қалғымайды да» (3-4-тармақтар). Исраил забуршының ұлты, оның халқы болған. Егер Жаратқан Ие Исраилді күндіз-түні ұйықтамай немесе қалғымай қорғаса, забуршы Жаратқан Иенің оны да қорғайтынын түсінді. Ол өзінің қалай сезінетініне назар аудармайды. Жоқ, ол Жаратқан Ие туралы ойлардан ләззат алады, Оған өзі басынан өткеріп жатқан барлық нәрседе қамқорлық жасауға сенеді. Ол әрі қарай: «Жаратқан Ие сенің қорғаушың; Жаратқан Ие сенің оң қолыңдағы көлеңкең. Күн күндіз саған тимейді, ай түнде де. Жаратқан Ие сені барлық жамандықтан сақтайды; Ол сенің жаныңды сақтайды. Жаратқан Ие сенің шығуыңды да, кіруіңді де қазірден бастап, мәңгілікке дейін сақтайды» (5-8-тармақтар).
Өзіңізді забуршының орнына қойыңыз. Оның сенімі Жаратқан Иеде. Ол Жаратқан Иеге қуанады, жыламайды, өзінің қалай сезінетіні туралы мұңаймайды. Ол таулардан әлдеқайда жоғары қарады және өзіне қатты қажет болған көмекті тапты. Бұл забур шамамен 3000 жыл бұрын жазылған, бірақ осы уақыт ішінде Құдай өзгерген жоқ. Шынында да, «Иса Мәсіх кеше де, бүгін де, мәңгі де сол қалпында».
Ол Өзі: «Мен сені ешқашан тастамаймын да, қалдырмаймын да», – деген (Еврейлерге 13:8,5).
Тағы бір мысалға қарайық: Жүніс, Исраилдегі пайғамбар, ол өзінің жеке тәжірибесін жазып қалдырған. Кейінірек Иеміз Иса Жүністі атап өтіп, бұл оқиғаның шынайылығын растады. Құдай оны Киелі кітапқа енгізді, сондықтан біз одан 2800 жылдан кейін де өміріміз үшін сабақ ала аламыз.
Құдай Жүністі өз халқы Исраил туралы, олар қатты қиыншылықта болған кезде, өте жігерлендіретін пайғамбарлықты айту үшін қолданған (2 Патшалықтар 14:25-27). Бірақ Жүніс кітабының басында Құдай бұл пайғамбарды өз халқының жаулары, қатыгездігімен танымал ассириялықтардың астанасы Ниневияға жіберді.
Құдайдың мейірімді жүрегін біле тұра, 4-тарауда көрсетілгендей, Жүніс қарама-қарсы бағытқа кетті. Ол Таршишке баратын кемені тауып, жол ақысын төлеп, кемеге отырды және көп ұзамай ұйықтау үшін трюмге түсті. Жаратқан Ие қатты дауыл жіберді, және кеме бөлшектеліп кетуге шақ қалды. Қатты қорқынышпен теңізшілер жүктерді теңізге лақтырып, өз құдайларына жалбарынды. Жүніс оятылып, өз Құдайына дұға етуді бұйырды, содан кейін сұраққа алынды. Ол бұл дауылдың себебі өзі екенін, оны өз Құдайы – көктің Құдайы, теңіз бен құрлықты жаратқан Құдай жібергенін мойындады. Ол теңізшілерге дауылды тоқтату үшін оны теңізге лақтыруды айтты. Теңізшілер амалсыздан солай істеді.
Бірақ бұл Жүністің де, оқиғаның да соңы емес. Құдай Жүністі жұту үшін үлкен балықты дайындаған, және пайғамбар балықтың қарнында тірі қалды. Оның осы қорқынышты жағдайдағы ыңғайсыздығын, үмітсіздігін елестетіңіз. Уақыт өтті; ойлануға уақыт болды. Содан кейін, ақыры, балықтың қарнынан Жүніс Жаратқан Иеге дұға етіп дауыстады! Ол Жаратқан Иеге өзінің аянышты жағдайын айтты. Ол сөздерді аямады; ол өзінің басынан өткеріп жатқан нәрсені сипаттады. Ең жаманы:
Сонда мен: «Мен Сенің көзіңнен аластатылдым», – дедім (Жүніс 2:4).
Жүніс кітабының 2-тарауындағы Жүністің дұғасын оқыңыз.
Ол өзінің үмітсіз жағдайының өз кінәсі екенін түсінгенімен, оны осы ең ыңғайсыз жағдайларда тірі ұстап тұрған Жаратқан Иеге бет бұрды. Ол Оған «Уа, Жаратқан Ием, менің Құдайым» (6-тармақ) деп үндеді. Оның дұғасының соңғы жазылған сөздері: «Құтқару Жаратқан Иеден» (9-тармақ). Содан кейін «Жаратқан Ие балыққа сөйледі, және ол Жүністі құрлыққа құсты» (10-тармақ) – жағалауға жақын таяз судан тыс жерге, Жүніс өзі құрлыққа шығуы керек болған жерге!
Жаратқан Ие өз пайғамбарына екінші мүмкіндік берді. Ол біздің көпшілігімізге одан да көп мүмкіндіктер берді! Біздің Иеміз бізді мәңгілік сүйіспеншілікпен сүйеді және біздің неге лайықпыз деп сезінсек те, бізді жібермейді. Ол адал, және Ол Өзінің кім екеніне сәйкес, Өзінің ұлы адалдығына сәйкес әрекет етеді! Оның сөзіне сеніңіз. Өз сезімдеріңізге ермеңіз. Оның Сөзінде – Киелі кітапта – не айтылғанына еріңіз. Оның Сөзін оқыңыз. Оны жүрегіңізге алыңыз. Біздің сезімдеріміз күшті болуы мүмкін, бірақ олар жиі қате болады. Құдайдың Сөзі сенімді, өйткені Құдай өтірік айта алмайды. Оған алғыспен жақындаңыз; қалай сезінсеңіз де, Оған сеніммен жақындаңыз!
Жауап берген: Юджин П. Веддер, кіші.
Жүністің дұғасы (Жүніс 2:2-9)
«Мен қиналғандықтан Жаратқан Иеге дауыстап жалбарындым, Ол маған жауап берді. Өлілер әлемінің түбінен дауыстап жалбарындым, Сен менің дауысымды естідің. Өйткені Сен мені тереңге, теңіздің ортасына лақтырдың, су тасқыны мені қоршап алды; Сенің барлық толқындарың мен ағыстарың менің үстімнен өтті. Сонда мен: «Мен Сенің көзіңнен аластатылдым; бірақ мен Сенің қасиетті ғибадатханаңа қайта қараймын», – дедім. Сулар мені қоршап алды, тіпті жанымды да; тереңдік мені жауып тастады; басымды су өсімдіктері орап алды. Мен таулардың іргетасына түстім; жер өзінің қақпаларымен мені мәңгілікке жауып тастады; бірақ Сен менің өмірімді шұңқырдан шығардың, уа, Жаратқан Ием, менің Құдайым. Жаным әлсірегенде, мен Жаратқан Иені есіме алдым; және менің дұғам Саған, Сенің қасиетті ғибадатханаңа көтерілді. Құнсыз пұттарға табынатындар өздерінің Мейірімін тастайды. Бірақ мен Саған алғыс дауысымен құрбандық шаламын; мен берген антымды орындаймын. Құтқару Жаратқан Иеден».
