Көздеріңізді анау наубайханаға тіреңіз, онда сіздің қайырымды Құтқарушыңыздың үнсіз уағызшысы тұр. Ол сізге Оның мейірімді сөзін еске салады: «Мен Өмір нанымын». Рақым бізге тәбет береді – және Иса оны қанағаттандыратын жалғыз нысан. Мәсіхті жүрегімізге сенім арқылы қабылдау жанымызды нығайтады; және бізге
Оның даңқы үшін жұмыс істеуге, жауларымызды жеңуге және алдымызға қойылған жарысты дайындықпен және қуанышпен жүгіруге мүмкіндік береді.
Наубайханадағы нанды сатып алу керек – бірақ Иса тегін беріледі; ол нан қолданылған кезде жойылады – бірақ «Иса Мәсіх кеше де, бүгін де, мәңгі де сол қалпында». Ол нан бір адамға тиесілі – бірақ «өмір наны» «Оның атына сенетіндердің» барлығының ортақ меншігі. Менде нан болуы керек – әйтпесе аштан өлемін; менде Мәсіх болуы керек – әйтпесе жойыламын; «Көктің наны! Мен қаламайынша мені тамақтандыр».
Ол шараппен немесе нанмен салыстырыла ма?
Қымбатты Ием, менің жаным осылай тамақтандырылсын;
Ол тән, Ол өлетін қаның,
Өмір наны, көктің шарабы.
— Дж.См.
