Ескі Өсиетте біз бірнеше адамның «Маған келіңдер» деп шақырғанын табамыз. Жүсіп бауырларына: «Әкелерің мен үйлеріңді алып, маған келіңдер; мен сендерге Мысыр жерінің жақсылығын беремін, және сендер жердің майын жейсіңдер» (Жар. 45:18) деді. Бауырлары қабылдамаған Жүсіп енді оларды Мысыр жерінің ең жақсысын тамашалау үшін өзіне шақырады. Қандай рақым!
Алтын бұзау салынған күні, Мұса Синай тауынан оралғанда, ол: «Ехоба үшін кім болса, маған келсін» (Мыс. 32:26) деген шақыруды берді. Бұл шешім қабылдау уақыты болды, және Ехобадан қорыққандардың бәрі Мұсаға жиналуы керек еді.
Жаңа Өсиетте біз Иеміз Исаның оған келуге шақырғанын кем дегенде екі рет оқимыз. Ол Өз халқына бата беруді қалайтын Жүсіптен де ұлы; және Ол бүгінде Өз халқы жиналуы керек Мұсадан да ұлы.
Матай 11-де біздің Иеміз шаршаған және ауыртпалық басқандардың бәрін Өзіне келуге шақырады. Онда жанға тыныштық табылады. Сіз шаршадыңыз ба? Оған барыңыз! Содан кейін, Оған келгендердің бәріне Ол қосымша нұсқау береді: біз Оның мойынтұрығын мойнымызға алуымыз керек. Бұл бағыну мен мойынсұнуды білдіреді. Әрине, Ол бұл екі нәрсені Өз өмірінде мінсіз орындады.
Имандылар ретінде біз де оларды үйренуіміз керек. Өміріңізде көңілсіздіктер бар ма? Оның жақсы, мінсіз және қолайлы еркіне бағынуды үйренейік. Оның еркінен тыс жолға түсуге азғырылып жатырсыз ба? Мәсіх ешқашан мойынсұну жолынан демалыс алмаған. Біз де Ол мойынсұнғандай мойынсұнуды үйренейік!
