«Сонда Иса қатты дауыспен айқайлап: «Әке, мен рухымды Сенің қолыңа тапсырамын!» деді. Осыны айтып, ол соңғы демін шығарды.» (Лұқа 23:46)Исаның қасиетті денесі қамшылау және айқышқа керілу арқылы шектен тыс қорланған еді. Ишая былай деп жазады: «Оның келбеті адам бейнесінен тыс, және оның пішіні адам балаларының пішінінен тыс бұзылған еді» (Ишая 52:14).
Содан кейін Құдайдың үкімінің ұлы сулары Оның қасиетті жанына кірді, сондықтан Ол былай деп зарлауға мәжбүр болды: «Қараңдар және менің қайғым сияқты қайғы бар ма, ол маған келтірілген, Иеміз оны өзінің қаһарлы ашуы күнінде келтірген» (Жоқтау 1:12). Ақырында, осының бәрі аяқталғаннан кейін, Оның Құдайдан алған адамдық рухы Оның денесінен бөлінуі керек болды.
Соңғы рет Ол қатты дауыспен: «Әке, мен рухымды Сенің қолыңа тапсырамын!» деп айқайлады. Айқышта мұндай азапты ауырсынуда басқа ешкім қатты айқайлай алмас еді. Бірақ Ол бұл табиғаттан тыс күшке ие болса да, Ол оны өзін құтқару үшін қолданбады. Керісінше, Ол өзінің рухын Өзін жібергеннің қолына сеніммен тапсырды. Бұл бұйрықты Ол Әкесінен алған еді — және Ол оған өлімге дейін бағынды!
Иеміз Иса Құдайға тәуелді өмір сүрді және Құдайға тәуелді өлді. Әкесі Өзінің Ұлының толық бағынуына қандай тамаша жауап берді: Үш күннен кейін Ол Өзінің құдіретті күші мен даңқын қолданып, Оны өлімнен тірілтті, Ол жер бетінде Оны керемет түрде даңқтаған еді. Ол оған аспан мен жер үстіндегі барлық билікті берді (Матай 28:18 қараңыз) және ақырында оны даңққа қабылдады.
Ол қазір Ұлылықтың оң жағында отыр — «барлық биліктен, өкіметтен, күштен және үстемдіктен, және аталған әрбір атаудан әлдеқайда жоғары» (Ефестіктерге 1:21) — даңқ пен құрметпен тәж кигізілген (Еврейлерге 1:4; 2:9 қараңыз).
Құдайдың Ұлы өмірінде ештеңені ұстап қалмады. Ол өзін Құдайға толықтай тапсырды және ақырында тіпті рухын Әкенің қолына берді. Ыбырайым өзінің сүйікті ұлын Құдайдан ұстап қалмады және оның орнына мол бата алды. Пауыл мен Барнаба Иеміз Исаның аты үшін өмірлерін берді және сондықтан ерекше тапсырмаға ие болды (Елшілердің істері 15:25-26 қараңыз).
Пауыл: «Мен өмірімді ешқандай құндылыққа немесе өзіме қымбат деп санамаймын» (Елшілердің істері 20:24) деп айта алды. Осы көзқараспен ол кейінірек түрмеде бүгінгі еркіндікте өмір сүретін көптеген христиандардан гөрі көбірек қуанышқа ие болды. Жіберу және Иемізге сену үлкен сыйақымен және батамен байланысты!
Сіз әлі де ұстап қалатын және Құдайдан жасыратын нәрселер бар ма, әлде Ол сіздің өміріңізді жүз пайыз бақылайды ма? Өміріңізді Құдайға «тірі құрбандық, қасиетті және Құдайға қабыл болатын» (Римдіктерге 12:1) ретінде ұсыну сіз үшін іс жүзінде нені білдіреді?
