13-тараудан бастап Иса Гефсимания бағында тұтқындалғанға дейін, Ол тек шәкірттерімен сөйлесіп, оларды Өзінің кетуіне дайындады. Олар қайғырып, мазасызданған кезде, Ол оларға орын дайындауға баратынын, содан кейін келіп, оларды Әкенің үйінде Өзімен бірге алып кететінін айтты. Ол оларға Өзі оларды сүйгендей, бір-бірін сүюді бұйырды және олармен бірге болатын және олардың ішінде болатын Киелі Рухты жіберетінін уәде етті. Ол сондай-ақ оларға қалай жемісті болуды үйретті және оларды ықтимал қуғын-сүргінге дайындады.
Бірақ осының бәрінен бұрын, Ол маңызды мәселемен – олардың шынайы ұлылықтың не екенін түсінбеушілігімен айналысуы керек болды. Жохан мен Жақып ерекшеленгісі келді, ал басқалары бұған наразы болды. Бұл олардың бәрінде бірдей мәселе болғанын көрсетеді: мақтаныш және артықшылыққа деген ұмтылыс. Сондықтан, 14-16-тараулардағы тамаша сөзінен бұрын, Ол оларға шынайы ұлылықтың кішіпейілдікте екенін үйреткісі келді. Бұрын олар Оның: «Менің мойынтұрығымды алыңдар және Менен үйреніңдер, өйткені Мен жұмсақ және жүрегім кішіпейілмін, сонда жандарыңа тыныштық табасыңдар» (Мат. 11:29) деген сөздерін естіген болатын.
Біз үшін үйренуге ең қиын сабақ – шынайы кішіпейілдік; сондықтан Ол оларға тірі үлгі көрсетті. Ол киімдерін шешіп, қызметші ретінде өзін сүлгімен белбеуледі. Біреудің аяғын жуу үшін еденге тізе бүгу керек. Орындықта немесе тұғырда отырып, бауырдың аяғын жуу мүмкін емес, әйтпесе сүйектер сынуы мүмкін. Сүлеймен патша: «Мақтаныш жойылудан бұрын келеді, ал тәкаппар рух құлаудан бұрын келеді» (Нақыл сөздер 16:18) деді.
