Яһуда Искариот – өкінген күнәкардың мысалы. Ол кейде жанашырлықпен, қайғылы тұлға ретінде, шынайы, бірақ қате себептермен әрекет еткендей көрсетіледі, бірақ бұл дұрыс емес. Онда неге Яһуда Мәсіхке опасыздық жасады? Оның мінез-құлқын түсіндіру үшін көптеген теориялар ұсынылды. Қайталанатын теориялардың бірі – ол патриот ретінде патшалықтың өзі үміттенгендей көрінбейтінін түсінгенде көңілі қалды, бұл оны Мәсіхке қарсы қойды. Бұл теорияның проблемасы – ол Киелі кітапта жоқ.
Жазбадағы оқиға қарапайым. Яһуда «қазынашы» болған және ақша қалтасынан ұрлаған (Жохан 12:6); ол дінсіз ұры болған! Ол Мәсіхке ақшаға құмар болғандықтан опасыздық жасады. Шайтан оған жаман істі істеу үшін кірді (Жохан 13:27), оны құралы ретінде пайдаланды, содан кейін оны тастады (Матай 27:40). Осылайша «жойылу ұлы» «өз орнына» кетті (Жохан 17:12; Елшілер 1:25). Қайғылы аяқталу!
Яһуда сенуші болмаған, мұны біз Жохан 13:10–11-ден білеміз. Осыған байланысты, біз Яһудада шынайы тәубе күтпеуіміз керек, және бұл шынымен де солай болды. Оның күнәсінің нақты салдары оған жеткенде, ол «өкінді». Күнә оны соқыр етті және оның жемісі оның көзін ашты, бірақ шынайы тәубе болмады – тек өкіну. Бұл сенімсіздіктің қайғысы болды: «Құдайға ұнамды қайғы құтқаруға апаратын тәубе тудырады… ал дүниенің қайғысы өлім тудырады» (2 Қор. 7:10). Яһуда тіпті Исаның кінәсіздігін мойындады, оның барлық жаулары сияқты, бірақ еш нәтиже бермеді. Тәубесіз сенімсіздікте өмір сүре отырып, күнәмен ойнау, қанша өкінгенмен де, жандарды жойылуға әкеледі. Қандай салтанатты! Бұны оқығандардың бәрі бүгін Мәсіхке бет бұрсын!
