Пайғамбарлық тұрғыдан бұл сөз Мәсіх туралы айтылады. Ол жер бетінде өмір сүргенде, оған үйретудің қажеті болмады, бірақ «үйретілгендер сияқты» естіді. Сонымен қатар, бұл оның бүгінгі шәкірттері үшін, біз үшін өте практикалық сөз; өйткені «үйретілгендер» – шәкірттер. Шәкірттер өз ұстаздарынан онымен бірге жүріп, оған еліктеу арқылы үйренеді.
Мәсіхке жер бетіндегі Адам ретінде «үйретілгендердің тілі» не үшін қажет болды? Әрине, Құдай Патшалығын уағыздау және жариялау үшін. Бірақ мұнда мүлдем басқа қызмет айтылады: «шаршағанды сөзбен қалай қолдау керектігін білуім үшін». Біздің Иеміз өз адамдары үшін жиі осылай істеді: тәкаппар Симонның үйінде оның аяғын көз жасымен жуған күнәкар әйел сияқты; айқышта тұрғанда Иоанның қамқорлығына тапсырған өз анасы; оның қайта тірілуінің таңындағы Мария Магдалина; сол күні Эммаусқа бара жатқан екі шәкірт. Олардың бәрін Ол жігерлендірді.
Адамдарды жігерлендіру үшін көп сөз қажет емес. Тым көп сөз кедергі болуы мүмкін, қорқытуы, жігерсіздендіруі, депрессияға түсіруі мүмкін. Біздің Иеміз жеке адамдармен сөйлескенде, ол жиі таңқаларлықтай аз сөз қолданды. Бірақ бұл сөздер басқа адамның қажеттілігін дәл қанағаттандырды. Олар шынымен де жігерлендірді. Исамен кездескеннен кейін ешкім бұрынғыдай болған жоқ.
Өзіміз көңілсіз болғанда, Иеміз бізді көтерсін; көзіміз қайтадан жоғарыға бағытталсын. Және одан мынаны да үйренейік: егер біз бүгін «шаршаған адамды» кездестірсек, оны сөзбен көтерейік.
