Забур 119:68-де Құдайдың жақсы екені және жақсылық жасайтыны анық айтылған. Күнә Оған жиіркенішті; ол Оның қасиетті табиғатына толығымен қарсы, өйткені «Құдай жарық, және Онда ешқандай қараңғылық жоқ» (1 Жох. 1:5). Ол адамды сынауы мүмкін, Авраамды Жаратылыс 22-де сынағанындай, бірақ ешқашан ешкімге жаман немесе қате нәрсе істеуді ұсынбайды. Біздің күнә жасауға деген бейімділігіміз бен тілектеріміз Киелі кітапта ет деп аталатын нәрседен келеді: біздің өз күнәкар, құлаған табиғатымыз (Жақ. 1:13–15).
Әйүп кітабы бізді сахна артына апарып, Шайтанның Әйүпті Құдайға қарсы және Құдайды Әйүпке қарсы қалай бұруға тырысатынын көрсетеді. Біз Шайтанның жер бетінде ары-бері жүріп, Құдайдың сүйіспеншілікпен бата беруді ниет еткен адамдарын бақылап жүргенін көреміз. Шайтан «қарсылас» дегенді білдіреді. Аян 12:10 оны «бауырластардың айыптаушысы» деп атайды. Ол бізге зиян келтіруді және бізді Құдайдың батасынан ләззат алудан сақтауды ұнатады. Бірақ Құдай Шайтанды оның зұлым мақсаттарымен қаншалықты алысқа бара алатынын шектейді.
Құдай Өз халқының Оны риза ету үшін өмір сүргенін көруді ұнатады. Ол жүректі көреді, оны Шайтан көре алмайды. Әйүп мінсіз, әділ, Құдайдан қорыққан және жамандықтан аулақ болған, бірақ ол өзін-өзі әділ санаған. Оның достары оны жасырын зұлымдық пен екіжүзділікте айыптағанда, Әйүп өзін қатты қорғады. Оның достары оның қателескенін дәлелдей алмады.
Құдай ақырында Әйүпті Өзінің қатысуында өзін көруге әкелді. Бұл Әйүпті өзін жек көруге және топырақ пен күлде тәубе етуге мәжбүр етті. Құдайдың Әйүпті сынауға рұқсат берудегі мақсаты осылайша толықтай ақталды!
