Онда даналық пен күш бар, Онда кеңес пен түсінік бар. (Әйүп 12:13)
Бірде Нью-Йорктен ұшаққа отырдым, және біз ұшып шыққанда, жел қатты болды.... Бірақ біз сол турбуленттілікте болғанда, мен орнымнан атып тұрып, ұшқыштар кабинасына жүгіріп барып: «Тыңдаңдар, жігіттер, маған басқаруды беріңдер», – деп айтқан жоқпын. Егер мен басқарғанда, біз қайда болар едік деп білесіз бе? Біз Таймс-скверде мұрнымызбен жерге кіріп кетер едік. Мен басқарған жоқпын; мен ұшқыштарға басқаруды қалдырдым.
Қонғанда немесе ұшып шыққанда аздаған турбуленттілікке қарсы емеспін, бірақ біз 17 000 фут биіктікте ұшып бара жатқанда және «қауіпсіздік белдігіңізді тағыңыз» белгісі жанғанда, мен өзіме: «Ой-ой – енді не күтіп тұр?» – деймін. Бірақ мен әрқашан сабырлы болдым және ешқашан ұшқыштар кабинасына барып: «Енді, сендер екеуің мұнда жоғалыңдар» – деп айтқан емеспін – ешқашан.
Бірақ біз Құдайға әрдайым солай істейміз. Біз шіркеуге барамыз және жүрегімізді Иемізге беру үшін дұға етеміз; ... біз шіркеуге кіріп, шомылдыру рәсімінен өтеміз. Бірақ содан кейін жағдай турбулентті болып, біз жүгіріп барып: «Ием, маған бұл істі басқаруға рұқсат етіңіз!» – дейміз. Сондықтан біздің мәсіхшілік өміріміз осындай ретсіз. Біз Құдайға біздің әлемімізді – отбасымызды, бизнесімізді, үйімізді, жұмысымызды, барлығымызды басқаруға рұқсат етуге дайын емеспіз.
Ием, өмірім қаншалықты турбулентті болса да, мен қазір және осы жерде Сізге басқаруды қалдыруға міндеттенемін. Әмин.
