Елші Пауыл түрмеде отырса да, өзін мүлдем ұмытып, оның жалғыз тілегі Мәсіхтің оның денесінде, өмірмен де, өліммен де ұлықталуы болды. Мәсіх Пауылдың барлық қалауы мен ісіндегі жалғыз нысан болды; бәрі Оның айналасында шоғырланған еді. Пауыл біздің қасиетті Иеміздің үлгісін ұстанды, өйткені Мәсіх ешқашан Өзін риза етуге ұмтылмады, керісінше әрқашан Әкені риза ететін істерді істеді. Иса Өзінің тамағы Өзін жібергеннің еркін орындау және Оның ісін аяқтау екенін айтты. Бізге: «Сүйікті балалар ретінде Құдайға еліктеңдер. Және сүйіспеншілікпен жүріңдер, Мәсіх те бізді сүйгендей және Өзін біз үшін, Құдайға хош иісті құрбандық ретінде бергендей» (Ефес. 5:1–2) делінген. Шынында да, Мәсіх Шіркеуді сүйді және Өзін ол үшін берді, бірақ бұл жерде де Құдай Оның жанының нысаны болды. Ол әрқашан Құдай Әкенің даңқын іздеді, және бұл Оның өлімінің басты себебі болды.
Мәсіх қана біздің өміріміздің, ойларымыздың, сезімдеріміздің, жоспарларымыздың, кәсіптеріміздің және әрекеттеріміздің нысаны болуы керек. Біз Оныкіміз, сондықтан біз өзіміз үшін емес, біз үшін өлген және қайта тірілген Ол үшін өмір сүруіміз керек. Бұл қандай терең сынақ! Мен бірдеңені мақсат етемін бе немесе қалаймын ба? Бұл Мәсіх үшін бе? Мен қызметте боспын ба? Бұл Мәсіх үшін бе? Мен үйімді айнала қарап, көргендерімнің бәрі туралы: «Бұл Мәсіх үшін» деп айта аламын ба? Осылайша, «Мәсіх үшін» бізге күнделікті өміріміздегі барлық нәрсеге қолдануға болатын қағиданы береді – өзін ештеңеге санамай, Оны бәріне санайтын қағида. Бұл бізге шынайы тыныштық пен Құдаймен бақытты қарым-қатынас әкеледі.
