Көңілсіздік басқанда, бізге өмірімізде Құдайдың жанасуы өте қажет.
Көңілсіздікті жеңу
Мен жас кезімде жексенбілік мектептегі сүйікті әндерімнің бірі былай болды:
«Көңіліміз түсті ме? Жоқ! Жоқ! Жоқ! Көңіліміз түсті ме? Жоқ! Жоқ! Жоқ! Қиындықтар келіп, қиындықтар кетуі мүмкін; Біз Исаға сенеміз, жақсылықта да, жамандықта да. Көңіліміз түсті ме? Көңіліміз түсті ме? Жоқ! Жоқ! Жоқ!»
Бұл біз үшін көңілді хор болды, бірақ шындық мынада: көпшілігіміз қазіргі кезде көңілсізбіз. Және көңілі түскен отбасылар да көп.
Сөздік көңілсіздікті «батылдық немесе сенім жоғалту, рухы түсу» деп анықтайды. Киелі жазбадағы тағы бір байланысты сөз «үрейлену» болып табылады, ол «қиындықтардың алдында көңілі түсу» дегенді білдіреді (Ишая 41:10, Еремия 1:17, Ешуа 1:9). Бізді көңілсіздендіретін тек болған оқиғалар ғана емес. Кейде бұл әлі болмаған, бірақ болуы мүмкін нәрселер.
Көңілсіздік туралы мына нәрселерді қарастырыңыз: ол келеді; ол әрқашан ең жаман уақытта келеді (Жақсы уақыт бола ма?); ол әрқашан ең күтпеген көздерден келеді; ол адамдарды ең болжаусыз әрекеттерге итермелейді; ол бізге өзіміз, басқалар және Құдай туралы құнды сабақтар бере алады; оны Құдайдың көмегімен жеңуге болады.
Көңілсіздіктің тамаша мысалы – Құдайдың қызметшісі Елия. Құдай Қармел тауында Бағал пайғамбарларын керемет түрде жеңген болатын (1 Патшалықтар 18). Патшайым Изабел өзінің 450 пайғамбарының Елия тарапынан өлтірілгенін естігенде, ол оны 24 сағат ішінде өлтіремін деп қорқытты. Ол үмітсіздікке салынып, шөлге қашып, ағаштың астына отырып, Құдайдан өмірін алуды сұрады (1 Патшалықтар 19:4). Шүкір, бұл Елияның Құдай жауап бермеген дұғаларының бірі болды!
Елияның мәселесі не болды? Үлкен жеңістен кейін ол қалайша тез арада өлімді қалайтын деңгейге дейін көңілсізденіп кетті? Біріншіден, ол Құдайдан көзін алды – көңілсіздіктің бірінші қадамы. Екіншіден, ол назарын адамдарға және жағдайларға аударды (Изабел және оның оны өлтіру қаупі). Үшіншіден, ол Құдайдың мақсатының орнына өз мәселесін көрді. Төртіншіден, ол өзін-өзі аяушылыққа салынды. Бесіншіден, ол үмітсіздікке батты. Біз де солай істемейміз бе?
Бірақ Құдайдың не істегеніне назар аударыңыз. Құдай Елияның көңілсізденгеніне ренжудің орнына бес нәрсе істеді. Біріншіден, Ол оған демалуға рұқсат берді (1 Патшалықтар 19:5). Шаршау – көңілсіздіктің ең көп таралған себептерінің бірі. Құдай өте практикалық. Екіншіден, Ол оған періште арқылы жанасты (1 Патшалықтар 19:3). Көңілсіздік басқанда, бізге өмірімізде Құдайдың жанасуы өте қажет. Үшіншіден, Ол Елиямен сөйлесті. Егер бізге Құдайдың дауысын есту қажет болса, ол біз көңілсіз болған кезде. Төртіншіден, Ол Елияның қажеттіліктерін қамтамасыз етті (1 Патшалықтар 19:6). Елия шаршаған және аш болды. Ол сергітуді қажет етті. Құдай оған қалағанын емес, қажетін берді. Құдайдың біздің қажеттіліктерімізді бізден жақсы түсінетінін және оларды қанағаттандыруға міндетті екенін білу қандай жігерлендіруші. Бесіншіден, Ол оған бағыт берді (1 Патшалықтар 19:9-18). Біздің ең үлкен көңілсіздіктеріміздің кейбірі жай ғана не істеу керектігін білмеудің нәтижесі.
Құдай біз көңілсіз болғанда бізге қызмет ету үшін әртүрлі құралдарды қолданады. Бірақ, қызықтысы, бұл біз көңіліміз түскенде жиі қашатын нәрселер. Оның Сөзі біздің ең үлкен жігерлендіру көзіміз. Бірақ сіз көңілсіз болғанда Киелі кітапты оқу қаншалықты қиын екенін байқадыңыз ба? Басқа адамдар көмектесе алады, бірақ көңілсіздік кезінде, Елия сияқты, біз жай ғана жалғыз қалғымыз келеді. Құдай бізбен уағыз арқылы сөйлесе алады, бірақ біз шіркеуге барғымыз келмейді. Құдай жиі бізге ән немесе гимн арқылы қызмет етуді таңдайды, бірақ тіпті көңіл көтеретін музыкадан да қашамыз. Ерекше бата жігерлендіру әкелуі мүмкін, бірақ біз көңілсіз болғанда бата мен ауыртпалықты ажырату қиын.
Отбасыңыз қалай? Сіз үміт еткендей болмаған кейбір нәрселерге байланысты көңілсіздікпен күресіп жатырсыз ба? Егер солай болса, сіз жалғыз емессіз. Көптеген отбасылар бірдей мәселелермен күресуде. Жауабы не? Зиқлақтың жойылуынан кейінгі Дәуіт патшаның қайғысы туралы оқиғаны қарастырыңыз (1 Самуил 30). Амалектіктер қаланы өртеп жіберді, сарбаздардың отбасылары тұтқынға алынды, және олар көз жастары таусылғанша жылады. Бірақ онда ер адамдар оны таспен ұрып өлтіреміз деп қорқытса да, «Дәуіт өзін Жаратқан Иеден жігерлендірді» делінген (1 Самуил 30:6). Біз де әлеміміз құлағанда жігерлендіруді қайдан табу керектігін есте ұстауымыз керек. Отбасыңыз Жаратқан Иеден жігерленсін.
