«Өйткені Құдай бізге қорқыныш рухын емес, күштің, сүйіспеншіліктің және салиқалы пайымның рухын берді.» (2 Тімотеге 1:7) Құдай христианның өмірінде ынталандыратын жалғыз қорқыныш – Құдайдан қорқу (2 Қорынттықтарға 5:10-11; Еврейлерге 10:31). Адамдардан қорқу Құдайдан келмейді. Мәселе мынада, көптеген христиандар Құдайдан гөрі адамдардан көбірек қорқады. Олардың қорқынышы оларға Құдайды қуантуға кедергі келтіреді, өйткені олар басқа адамдарды тыныштандыруға күш-жігерін жұмсайды.
Тімоте жас жігіт еді, табиғатынан ұялшақ, және мүмкін физикалық тұрғыдан күшті емес (1 Тімотеге 5:23). Ол Пауылдың жиі сынақтары мен қуғын-сүргіндерін білетін. Ол да сол қуғын-сүргіндерді бастан кешіруі мүмкін екенін білетін. Пауыл өзінің жас әріптесіне басқалардан қорқу Құдайдан келмейтінін еске салды.
Қорқыныш бізді Құдайдың бізге нақты айтқан нәрсесін тоқтатып, сұрақ қоюға мәжбүр етеді. Мүмкін біз қуғын-сүргін келгенге дейін мойынсұнуымызға сенімді болған шығармыз; енді біз Құдайды дұрыс естідік пе деп күмәнданамыз. Көптеген қорқыныш – белгісіздіктен қорқу. Біз алдымызда не күтіп тұрғанын білмейміз, сондықтан біз алаңдаймыз. Біздің қиялдарымыз проблемаларды шешілмейтіндей етіп үлкейтуі мүмкін. Бізге нәрселерді дұрыс тұрғыдан көру үшін салиқалы ақыл қажет. Сондықтан Құдай бізге Өзінің Киелі Рухын берді, бұл бізге нәрселерді Құдай көргендей көруге мүмкіндік береді.
Қорқыныш Құдайға бағынбауға сылтау емес. Ішіңізде Киелі Рухтың құдіретті қатысуы болғанда, қорқынышта өмір сүруге ешқандай себеп жоқ. Қорқыныш сізді құлдыққа салады, бірақ Мәсіх сізді босату үшін келді. Құдайдан сіз бастан кешіріп жатқан кез келген қорқыныштан босатуды және көзіңізді ашуды сұраңыз. Ол сіздің жағдайыңыздың шындығын ашқанда, Ол сізге мойынсұнуды жалғастыруға мүмкіндік береді.
