4 және 5-аяттарда Иеміз Иса адал куәгер, өлімнен бірінші туылған және жер патшаларының үстінен билеуші ретінде көрінеді. Осы нәрселер туралы ойлану Жоханды мадақ доксологиясымен бастауға мәжбүр етеді. Бұл мадақ жарылысы Иеміз Исаға және Әкеге бағытталған сияқты. Жохан Иеміз Исаға мадақ айтқанда, ол мадақтың нақты салаларын атайды.
Біріншіден, «бізді сүйген Оған» — «бізді сүйетін Оған» (jnd). Ол бізді бұрын ғана сүйген жоқ, бұл сүйіспеншілік жалғасуда! Бұл өзгермейтін сүйіспеншілік және ешқашан бітпейтін сүйіспеншілік! Бұл ешқашан өзгермейтін Бірден-бірдің мінезі (Мал. 3:6). Біз Павелмен бірге айта аламыз: «мені сүйген және мен үшін Өзін берген Құдай Ұлы» (Ғал. 2:20). Бұл таңғажайып сүйіспеншілік келесінің негізі болып табылады.
Жоханның доксологиясының екінші бөлігі – Иеміз Исаның бізді сүйгеннен кейін, «бізді Өзінің қанымен күнәларымыздан жуып-тазартқанын» қарастыру. Біз Құдайдың күнәні жуып-шаю үшін әрдайым қанды талап еткенін түсінеміз. Біз Пасха Қозысына қараймыз, және Оның: «Мен қанды көргенде, сендерден өтемін» (Мыс. 12:13) дегенін естиміз. Аян 5:6–10-да біз Иеміз Исаны жаңадан сойылған Қозы ретінде көреміз, және жиырма төрт ақсақал Қозыға құлап, табынып, жаңа ән, құтқарылғандардың әнін айтады.
Бұл бізді осы доксологияның үшінші бөлігіне, яғни Оның бізді босатып, Өзінің Құдайы мен Әкесіне патшалар мен діни қызметкерлер еткеніне әкеледі. Енді Оның алдында болуға лайықты болғандар ретінде, біз Өзінің сүйікті Ұлы үшін Құдайымыз бен Әкемізге ернімізден мадақ құрбандығын ұсына аламыз (1 Пет. 2:5; Евр. 13:15). Жоханмен бірге: «Оған мәңгілік даңқ пен билік болсын. Аумин!» деп айқайлайық.
