«Иса қатты дауыспен айқайлап: «Әке, Рухымды Өз қолыңа тапсырамын!» – деді. Осыны айтып, Ол жанын тапсырды». Лұқа 23:46 (ЖД)
Жоғарыдағы сөздер Құтқарушының өлер алдындағы жетінші, соңғы сөзін білдіреді. Бұл сенім, сенімділік және сүйіспеншілік сөзі болды. Ол Өз рухын тапсырған Тұлға – Өз Әкесі еді. Мәсіх Әкесіне әрқашан қымбат болды, және осы соңғы сөзімен Ол Өз рухын сенімді түрде Оның қолына тапсырды. Біз Құтқарушымыздың соңғы сөзінен жеті сабақ аламыз.
1. Мәсіхтің кемелділігінің дәлелі
Айқышта ілулі тұрғанда, Иса жеті рет сөйледі. Киелі кітапта жеті саны толықтықтың немесе кемелділіктің саны, сонымен қатар аяқталған жұмыстан кейінгі тыныштықтың саны. Құтқарушыға Әкесінен жұмыс берілген болатын, және сол жұмыс енді аяқталды. Алтыншы күн жаратылыс жұмысын аяқтағандай, Құтқарушының алтыншы сөзі «Аяқталды» болды (Жохан 19:30). Жетінші күн демалыс күні болғандай, Құтқарушының жетінші сөзі Оны Әкенің қолындағы тыныштық орнына әкелді.
2. Айқышта әлсіремеген
Көп қан жоғалтуға және қатты физикалық, психикалық және эмоционалдық азапқа қарамастан, Мәсіх Өзінің толық күшін сақтап қалды. Айқышта Ол Өзінің ақыл-ой қабілеттерін толық меңгерген еді, және Оның қорқынышты азаптары Оның ақыл-ойын бұзбады да, мазаламады да. Құтқарушының айқышта қатты дауыспен айқайлағанын үш рет оқимыз. Оның айқыштағы төртінші сөзінде: «Иса қатты дауыспен айқайлап: «Ели, Ели, лама сабахтани?» – деді, яғни: «Менің Құдайым, Менің Құдайым, Сен Мені неге тастап кеттің?» (Матай 27:46). Неліктен Киелі Рух Құтқарушының бұл қорқынышты айқайды «қатты дауыспен» айтқанын айтады? Және неліктен Ол бұл сөздерді төрт тармақтан кейін қайталайды: «Иса тағы да қатты дауыспен айқайлап, Өз рухын тапсырды» (Матай 27:50). Азап шеккен Құтқарушының бұл айқайлары Оның басынан өткендерден әлсіремегенін, әлі де бақылауда болғанын, күші таусылмағанын көрсетеді. Олар сонымен қатар Құдайдың «құдіреттіге көмек бергенін» көрсетеді (Забур 89:19).
Оның алтыншы сөзінде Құтқарушының шокта болмағанына қосымша дәлел бар: «Иса қышқыл шарапты қабылдағанда: «Аяқталды!» – деді. Басын иіп, Ол Өз рухын тапсырды» (Жохан 19:30). Бұған дейін Иеміздің басы тік тұрған еді. Егер Ол азаптан әлсіреген болса, басы әлсіз кеудесіне түсіп кетер еді, және оны ию мүмкін болмас еді. Оның басы тік тұрды және Ол оны саналы түрде және құрметпен иді. Мұның бәрі Оның өліммен жеңілмегенін, бірақ Өзін оған тапсырғанын көрсетеді.
3. Пайғамбарлықтың орындалуы
Иса айқышта ілулі тұрғанда болған оқиға ғасырлар бұрын айтылған пайғамбарлықтың орындалуы болды. Мысалы, Құтқарушының соңғы айқайы Құдай Ұлының адам болып келуінен көп ғасыр бұрын пайғамбарлық рухымен айтылған болатын. Дәуіт Мәсіхтің былай дейтінін пайғамбарлық етті:
«Рухымды Өз қолыңа тапсырамын; Сен мені құтқардың, О Ием, шындық Құдайы» (Забур 31:5).
4. Әкемен қарым-қатынас
Өмір бойы Исаның Әкесімен үзілмейтін қарым-қатынасы болды. Анасы оны он екі жасар бала кезінде Иерусалимнен іздегенде, Ол: «Менің Әкемнің ісімен айналысуым керек екенін білмедіңдер ме?» – деді (Лұқа 2:49). Таудағы уағызында Ол Әкесін 17 рет атады. Шәкірттеріне арналған соңғы уағызында (Жохан 14-16) «Әке» кем дегенде 45 рет айтылды. Оның бас діни қызметшілік дұғасында (Жохан 17) Ол Әкесімен алты рет сөйлесті. Қорқынышты «кесе» Әкесінің қолынан қабылданды: «Әкем Маған берген кесені ішпеймін бе?» (Жохан 18:11).
Айқышта Иса әлі де Әкесімен қарым-қатынаста болды. Оның айқыштан айтқан алғашқы сөздері: «Әке, оларды кешір» (Лұқа 23:34), ал соңғы сөздері: «Әке, Рухымды Өз қолыңа тапсырамын» (Лұқа 23:46) болды. Осы екі сөздің арасында Ол Әкесімен қарым-қатынасын сақтады, тек үш сағаттық қараңғылық кезінде әлемнің барлық күнәлары Оған жүктелгенде ғана емес.
Құтқарушы айқышта тұрғанда да, мазақ еткен халықтың қоршауында және қатты азап шегіп тұрғанда да, Ол Әкесімен қарым-қатынаста болды. Бұл бізге жағдайларға қарамастан Құдаймен қарым-қатынасқа ие болуға болатынын көрсетеді. Құдаймен әрқашан қарым-қатынаста болу біздің артықшылығымыз. Бұл Құдаймен қарым-қатынас көру арқылы емес, сенім арқылы болады (2 Қорынттықтарға 5:7). Біздің жағдайымыз қаншалықты жағымсыз болса да, Құдаймен қарым-қатынасқа ие болу біздің артықшылығымыз. Үш адам отты пештің ортасында Иемізбен қарым-қатынаста болғандай, Даниял арыстанның ұясында болғандай, Пауыл мен Силас Филиппі түрмесінде болғандай, және Құтқарушы айқышта болғандай, біз де – қай жерде болсақ та – солай бола аламыз. Оның Әкесі біздің Әкеміз екенін және Оның бізге әрқашан қамқорлық жасайтынын білу қандай жұбаныш (1 Петір 5:7). Бұл қарым-қатынасқа тереңірек енген сайын, біз елшімен бірге қуанышпен айта аламыз:
«Қараңдар, Әке бізге қандай сүйіспеншілік көрсетті, бізді Құдайдың балалары деп атау үшін» (1 Жохан 3:1).
5. Ерікті өлім
Иса Өз жауларының қолында дәрменсіз болған жоқ. Оның өмірі басқа өмірлерден ерекше болғандай, Оның өлімі де басқа өлімдерден ерекше болды. Бұл Оның осы тақырыптағы Өз сөзінде анық айтылған: «Сондықтан Әкем Мені сүйеді, өйткені Мен Өз өмірімді қайта алу үшін беремін. Ешкім оны Менен алмайды, бірақ Мен оны Өз еркіммен беремін. Мен оны беруге де, қайта алуға да құдіреттімін. Бұл бұйрықты Мен Әкемнен алдым» (Жохан 10:17-18). Иса Өзін күнәкар адамдардың қолына ерікті түрде тапсырды, және Өз рухын Әкесінің қолына ерікті түрде тапсырды. Ол Өз еркімен қайтыс болды. Мұны тек Құдайлық тұлға ғана жасай алады. Бұл Оның бірегейлігінің дәлелі болды.
Әкенің қолы – мәңгілік қауіпсіздік орны. Өз халқына қатысты Ол былай деді:
«Оларды Маған берген Менің Әкем бәрінен де ұлы, және ешкім оларды Менің Әкемнің қолынан жұлып ала алмайды» (Жохан 10:29).
Бұл біздің сенімділігіміз бен үмітіміздің негізі. Құдіреттің қолында ұсталған сенушінің рухына ешнәрсе тиісе алмайды. Біз өзіміз әлсізбіз, бірақ біз «Құдайдың күшімен сенім арқылы құтқарылу үшін сақталудамыз» (1 Петір 1:5).
6. Қымбат адам рухы
Киелі кітап адамды үш бөліктен тұратын тіршілік иесі ретінде көрсетеді – «рух, жан және тән» (1 Салоникалықтарға 5:23). Рух – ең жоғары бөлік, Құдаймен қарым-қатынасқа қабілетті. Ол адамды жануарлардан ерекшелендіреді және оны Құдаймен байланыстырады. Бізге Құдайдың «адамның рухын қалыптастыратыны» (Захария 12:1) және «барлық тәннің рухтарының Құдайы» деп аталатыны айтылады (Уағыздаушы 12:7). Айқышта Иса Өз рухының қымбат қазынасын Әкесінің қолына – қауіпсіздік пен тыныштық орнына тапсырды (Лұқа 23:46).
7. Біз үшін үлгі
Өлімнің алдына келгенде, біз қорықпауымыз керек, керісінше, Мәсіх сияқты, рухымызды Құдайдың қолына сенімді түрде тапсыруымыз керек. Құтқарушы Өз рухын Әкенің қолына сенім актісімен тапсырды. Біз өлгенде, рухымыз оны қалыптастырған Әкеге, толық тыныштық пен қауіпсіздік орнына барады.
Біз өлімнен қорықпауымыз керек. Дәуіт былай деп жазды:
«Өлім көлеңкесінің аңғарынан өтсем де, жамандықтан қорықпаймын; өйткені Сен менімен біргесің» (Забур 23:4).
Өлім бізге зиян тигізе алмайды, өйткені Мәсіх өлімнің шаншуын алып тастады (1 Қорынттықтарға 15:54-57). Өлім – бұл бізді Иеміздің алдына кіргізетін есік қана. Өлім жақындағанда, біздің айқайымыз Мәсіхтікіндей болуы керек: «Әке, Рухымды Өз қолыңа тапсырамын».
Мәсіх – сіздің үлгіңіз.
Ол Өз рухын өлімде Әкесінің қолына тапсырды, өйткені Оның өмірі бойы Әкесінің қолында болған еді. Бұл сізге қатысты ма? Күнәкар ретінде, сіз рухыңызды Құдайдың қолына тапсырдыңыз ба? Сіз елші Пауылмен бірге айта аласыз ба:
«Мен білемін... Ол Маған тапсырғанды сол Күнге дейін сақтай алады» (2 Тімөтеге 1:12)?
Сіз Пауылмен бірге айта аласыз ба:
«Мен үшін өмір – Мәсіх, ал өлім – пайда» (Філіпіліктерге 1:21)?
Мен сіздің рухыңызды Құдайға тапсырып, Оның даңқы үшін өмір сүруіңізді дұға етемін.
