Забур 119-дың жиырма екі бөлімі забуршының Құдай Сөзіне деген ризашылығын білдіре отырып, бірге ағып жатыр. Сонымен қатар, әр бөлім өзінің қысқаша оқиғасын баяндайды, сенушінің сенім мен қиындықты да білетін әртүрлі тәжірибелерін қорытындылайды. Бұл үзінді (81–88-аяттар) тұрақты қиындықты бастан кешірудің қандай болатынын сипаттайды.
Біз оттың жанында тұрғанда түтіннің не істейтінін білеміз. Ол бізді тітіркендіреді және мазалайды. Одан да маңыздысы, біз түтіннің етке не істейтінін білеміз, оны уақыт өте кептіріп, кішірейтеді. Бұл әдейі жасалғанда, процесс тағамның бұзылуын болдырмайды; бірақ «түтіндегі шарап терісі» бейнесінің контексті басқа. Сол кездегі бөтелкелер әрине шыныдан емес, ешкі терісінен немесе басқа жануар терісінен тігіліп, ішінен шайырмен тығыздалған. Мұқият қараса, шарап терісі ондаған жылдарға жететін. Бірақ түтіндегі шарап терісі істен шығу қаупінде болды. Ол құрғақ және сынғыш болып, икемді қасиеттерінен айырылатын. Көп ұзамай ол өзінің мақсатына сай қызмет ете алмайтын болады.
Бұл забуршының шаршау сезімін қаншалықты дәл сипаттаған болуы керек! Бұрын ол өміршеңдік пен рухани күшті білген: «Мен Сенің өсиеттеріңнің жолымен жүгіремін» деп жариялады (32-аят). Бірақ қазір, осы дүниенің қысымшы түтініне ұшыраған оның жаны әлсірей бастады (81-аят).
Алайда, тарих бізге кепкен шарап терісін оның солып қалған сыртына майды мол жағу арқылы жиі қалпына келтіруге болатынын айтады. Құдай Рухы бізге Құдайдың Сөзінде уәде еткен барлық нәрсені еске түсіргенде, біз де жаңаруымыз мүмкін. Қиындықтан құтқарылуды әлі күтіп отырсақ та, біз забуршымен бірге Құдайдың өзгермейтін сипатын растай аламыз: «Мені Өз мейірімділігіңе сәйкес жандандыр, сонда мен Сенің аузыңның куәлігін сақтай аламын» (88-аят).
