«Жаратқан Иенің келісім сандығын көтеріп келе жатқан діни қызметкерлер Иорданға аяқ басқан бойда, оның төмен ағатын сулары тоқтап, үйіліп қалады.» (Ешуа 3:13)
Алдымен сенім болуы керек. Діни қызметкерлер сандықты алып, сулар тоқтамай тұрып, ағып жатқан өзенге түсуі керек еді. Олар бастамас бұрын өзеннен өтетін жолды көрген жоқ. Олар лагерьлерін жинап, өткелдің ешқандай белгісі болмаса да, жорықтарын бастады.
Егер олар шетіне дейін барып, содан кейін жол ашылғанша күткенде, ол ашылмас еді. Егер олар аяқтарын көтеріп, судың үстінде ұстап, оның ағысы тоқтағанша күткенде, олар бекер күтер еді. Олар суға бір қадам басуы керек еді — сонда ғана ағыс тоқтайтын. Олар жол ашық сияқты жүруі керек еді, оның ашылатынына сеніп.
Сол сияқты, біз де Құдайдың Сөзін қабылдап, міндетімізді орындауға алға ұмтылуды үйренуіміз керек, тіпті алға қарай жүруге ешқандай жол көрмесек те. Біздің жиі қиындықтарғатап болуымыздың себебі, біз оларды жойылғанша күтеміз, содан кейін ғана олардан өтуге батылдық танытамыз. Егер біз сеніммен алға ұмтылсақ, аяғымыз судың шетіне тиген бойда, сулар ағып, жол ашар еді.
Көптеген адамдар христиандық өмірдің шетінде тұрып, Мәсіхтің артынан ермес бұрын сезімдерді күтеді. Егер олар Оның артынан ере бастаса, жол олардың алдында ашылар еді.
Дж.Р.М.
