Петір мен Пауыл елшілер өздерін тыңдағандарға күнәлардың кешірілуін ешқандай шектеусіз уағыздағанда не айтқысы келді? Олар өз тыңдаушыларына ешкім күнәлардың кешірілуіне ие болғанына сенімді бола алмайды деген ойды жеткізгісі келді ме? Антиохия синагогасында Пауыл өз тыңдаушыларына: «Біз сіздерге қуанышты хабарды жариялаймыз» дегенде, оның күнәлары кешірілгеніне ешкім сенімді бола алмайды деген ойы болды ма? Егер Інжілдің жалғыз әсері жанды күмән мен алаңдаушылықта қалдыру болса, оны қалай «қуанышты хабар» деп атауға болады? Егер шынымен де ешкім кешірімнің кепілдігінен ләззат ала алмайтыны рас болса, онда елшілік уағыздың бүкіл стилі керісінше болуы керек. Сонда біз Пауылдың өз тыңдаушыларына: «Сондықтан, ерлер мен бауырлар, біліңдер, бұл өмірде ешкім өз күнәларының кешірілгенін біле алмайды» деп айтқанын күтуіміз мүмкін. Елшілік уағыз бен ілімнің бүкіл ауқымында осыған ұқсас бірдеңе бар ма? Елшілер барлық жерде, ең толық және айқын түрде, күнәлардың кешірілуін айқышқа керілген және қайта тірілген Құтқарушыға сенудің қажетті нәтижесі ретінде ұсынбай ма? Кейбір мұғалімдер қатты талап ететін нәрсеге, атап айтқанда, барлық күнәларымыздың толық кешірілуіне сену қауіпті өркөкіректік дегенге ең алыс ишара да жоқ па? Бұл дүниеде Мәсіхтегі мәңгілік қауіпсіздігіміздің жайлы сенімділігінен ләззат алу мүмкіндігі жоқ па? Біз Құдайдың сөзіне сене алмаймыз ба, немесе жанымызды Мәсіхтің құрбандығына тапсыра алмаймыз ба?
Құдайдың қуанышты хабарының жалғыз әсері жанды үмітсіз шатасуда қалдыруы мүмкін бе? Мәсіх күнәні жойды; бірақ мен оны біле алмаймын! Құдай сөйледі; бірақ мен сенімді бола алмаймын! Уа, қайғы! Егер бұл Інжіл болса, онда сенудегі тыныштық пен қуанышқа қош бол.
