Иеміз туылғаннан кейін көп ұзамай, Шығыстан данагөйлер еврейлердің Патшасы болып туылғанды табу үшін келді, сонда олар Оған табына алатын еді. Құдай Өз Ұлының құрметтелгенін қадағалады. Бұл адамдар ұзақ, қиын сапарға шықты, жолдағы кедергілерге қарамастан, өз мақсаттарын, яғни Патшаға табынуды орындағанша табанды болды. Олар қанша қашықтықты жүріп өтті? Қанша уақыт кетті? Осы табыну кездесуін өткізу үшін қанша күш жұмсады? Біз нақты білмейміз, бірақ бұл, әрине, маңызды болды. Ал біз ше? Жиналысқа барудан бас тартамыз ба, өйткені ол тым алыс, көлік кептелісі тым көп, немесе басқа қандай да бір сылтау бар ма?
Ал данагөйлер қалай келді? Құр қолмен бе? Жоқ, біз олардың Иемізге табынғанда қазыналарын ашып, Мәриямға немесе Жүсіпке емес, Иемізге сыйлықтар – алтын, ладан және мирра – қымбат, мұқият таңдалған, патшаға лайықты сыйлықтар ұсынғанын оқимыз. Осылайша олар Осы Біреудің лайықтылығын бағалауын көрсетті. Қандай табыну кездесуі! Бүгінгі күні көптеген адамдар Құдай Сөзінің қызметін артық көреді, табынуды екінші орынға қояды, бірақ бұл данагөйлер Иемізге Оның лайықты құрметті орнын берді.
Ыңғайсыздық немесе дене әлсіздігі кедергілеріне қарамастан, біз Иеміздің алдына келіп, Оған табынуымыз біздің де қуанышымыз бен көзқарасымыз болсын! Біз дайын жүрекпен, Ол кім екені және не істегені үшін ризашылыққа толы жүрекпен, бере алатын барлық нәрсемізді Иемізге ұсынып келейік.
