Мұғалім және оның үйрететін барлық нәрсесі тек мақсатқа жету құралы. Әрине, ол өз оқушыларын дұрыс жолға салуға ынтамен тырысуы керек. Бірақ егер оқушылар оған үнемі бағынышты болып, оған барлық нәрседе тәуелді болып қалса, ол өз қызметін толығымен орындамаған болады. Керісінше, оның оқытуы оқушыларды оның көмегінен тәуелсіз етуі керек.
Заңның шынайы қызметі осындай: ол Мәсіхке бағыттайды. Заң оны шынайы тыңдайтындар үшін күшті мұғалім, өйткені ол біздің Мәсіхке деген қажеттілігіміздің қаншалықты шұғыл екенін үйретеді. Ол жанды күнәнің келтірген қирауын және күнәдан тазарта алатын Біреуге – Иеміз Иса Мәсіхке деген қажеттілікті терең сезінуге итермелейді. Заң бізді Мәсіхке әкеледі деген сөз емес, бірақ бұл мұқият аудармада айтылғандай, «Заң біздің Мәсіхке дейінгі тәрбиешіміз болды». Яғни, заңның соңы Мәсіх болды: заң өзінен Мәсіхке нұсқады. Ол – қазір ашылған, ақтайтын сенімнің нысаны. «Өйткені Мәсіх – сенетін әрбір адам үшін әділдік үшін заңның соңы» (Рим. 10:4).
Енді Мәсіх келгенде, сенім де келді. Сенім – Құдайды Мәсіхте танудан басқа ешнәрсеге тәуелсіз энергия. Онда неге Құдайға жеке сеніммен жүруді үйренген адамға заңды шектеулер қою керек? Мектеп мұғалімі енді қажет емес. «Мәсіх бізді еркіндікке босатты; сондықтан нық тұрыңдар, және қайтадан құлдық қамытына байланбаңдар» (Ғалат. 5:1).
Жақсы және адал мұғалімді біз бағалаймыз,
Және оның даналығын үйрену біздің де даналығымыз;
Бірақ тиісті уақыт келгенде, бітіруге,
Біз оның қызметін өмір бойы талап етеміз бе?
