Жосия басқа екі патша – Ехошафат пен Хизқия – қатарына қосылады, олар туралы: «Олар Иеміздің көзіне дұрыс істеді» делінген. Бұл «дұрыс істеу» идеясы Забур 1-дегі «Бақытты адам – тақуасыздардың кеңесімен жүрмейтін, күнәкарлардың жолында тұрмайтын, мазақшылардың орнында отырмайтын; бірақ оның қуанышы Иеміздің заңында, және ол Оның заңы туралы күндіз-түні ой жүгіртеді» деген сөздерге ұқсас. «Бақытты» сөзін «қуанышты» деп аударуға болады. Бақытты өмірге апаратын жол – Иеміздің көзіне дұрыс істеу!
Мойынсұну – Иеміздің алдында толыққанды және қанағаттанарлық өмірдің кілті. Толық мойынсұнудан аз нәрсе жүректе бос орын қалдырады, және біз қанағаттану мен толық ризашылық таба алмаймыз. Забуршы бізге: «Сенің сөзіңді жүрегіме жасырдым, сонда Саған қарсы күнә жасамауым үшін» (Заб. 119:11) деп еске салады.
Мұндай сенім мен Құдай Сөзіне мойынсұну Тімотеде табылды, біз Пауылдың оған берген нұсқауында оқимыз: «Ешкім сенің жастығыңды елемесін, бірақ сен сенушілерге сөзде, мінез-құлықта, сүйіспеншілікте, рухта, сенімде, тазалықта үлгі бол» (1 Тім. 4:12). Тімотеде Құдай Сөзіне, тіпті бала кезінен бастап (2 Тім. 3:15) мойынсұнуға деген жүрек болды.
Жосия мен Тімоте арасындағы ұқсастықтар көп, және екі жағдайда да Иеміз оларды марапаттады, өйткені олар Оның Сөзіне жауап берді. Бүгінде біз туралы не айтуға болады? Құдай Сөзіне біздің жауабымыз қандай? Есімізде болсын: «Иеміздің көздері бүкіл жер бетінде жүгіріп жүреді, жүрегі Оған адал болғандар үшін Өзін күшті көрсету үшін» (2 Шеж. 16:9).
