Біздің үйренуіміз үшін берілген Қасиетті Жазбаларда Құдай Рухы кейбір жағдайларда Өз халқының кеңейтілген тарихын бізге шабыттандыруға риза болды. Ыбырайым, Жақып, Жүсіп туралы Құдайдың іс-әрекеттері мен тәртібі туралы бізге үйрету үшін көп нәрсе жазылған.
Бірақ кейбіреулері туралы біз аз білеміз, бірақ сол аз нәрсе маңызды. Олар біз күтпеген кезде көрінеді. Бір жағдайда ол біздің Иеміз Исаның үлгісі болуы мүмкін – Мысалы, Мелхиседек Жаратылыс 14-те. Басқа жағдайда сенушілер ретінде біздің жолымыз үшін қандай да бір құнды сабақ беру үшін, Мысалы, Жабестің 1 Шежіре 4:9–10-дағы жағдайы сияқты. Осы соңғы жағдайға біраз уақыт ойымызды шоғырландырайық.
Ол Яһуда ұрпақтарының есімдерінің ортасында күтпеген жерден таныстырылады. Ол Яһуда тайпасымен байланысты болды ма? Бұл ықтимал, бірақ біз айта алмаймыз. Бізге оның ата-анасы туралы хабарланбаған. Оның әйелі немесе отбасы болды ма, білмейміз. Оның жағдайында, жиі болатындай, біз білгіміз келетін көп нәрсе жасырылған. Жай ғана қызығушылықты қанағаттандыру қажет емес еді. Бірақ оның өмірбаяны туралы қысқаша баяндалған нәрсе бәріміз үшін бата мен тәлімге толы:
Жабес бауырларынан да ардақтырақ еді. Анасы оның атын Жабес [яғни, қайғылы] деп қойды, себебі: «Мен оны қайғымен тудым», – деді. Жабес Исраилдің Құдайына дұға етіп: «О, Сен маған шынымен бата берсең, шекараларымды кеңейтсең, қолың менімен бірге болса, және мені зұлымдықтан сақтасаң, ол маған қайғы әкелмесе еді!» – деді. Сонда Құдай оның сұрағанын берді.
Жабес – «қайғылы адам». Ол бізге қазіргі адамдар әлемін еске түсіруі мүмкін, өйткені: «Әйелден туған адамның күндері аз және қиындыққа толы». Ол ауырсыну мен қайғымен дүниеге келеді және ауырсыну мен қайғымен өмір жолын жалғастырады. «Әр адам өзінің ең жақсы жағдайында толығымен бос», – деді Забур жыршысы. «Өйткені оның барлық күндері қайғы, еңбегі мұң, тіпті оның жүрегі түнде тыныштық таппайды. Бұл да бос нәрсе». Сүлеймен Уағыздаушы кітабында осылай айқайлады, бұл кітап: «Өлі әлемнің жерлеу әні, оның ең ұлы ханзадасы басты жоқтаушы ретінде» деп сипатталған. Ең дана адам күн астындағы барлық нәрсені сынап көрді – таразыға салып өлшеді – және бәріне «ЖЕТІСПЕЙДІ» деп жазды.
Ол Едемде біздің алғашқы анамыз Хауаға және алғашқы атамыз Адамға айтылған нәрсені дәлелдеді. Жұмақтан тыс жерде әркімнің үлесі қайғы болуы керек еді. Қайғы туралы алғашқы ескерту осы. Соңғы ескерту Аян 21:4-те кездеседі, онда құтқарылғандардың мәңгілік бақытты жағдайы туралы айтылған:
Құдай олардың көздерінен барлық жасты сүртеді; енді өлім де, қайғы да, жылау да болмайды, енді ауырсыну да болмайды: өйткені бұрынғы нәрселер өтіп кетті.
Көз жасы, өлім, қайғы, жылау, ауырсыну – адамдар шындықты жасыруға, фактілерді елемеуге және Құдайдан бөлек бақытты болуға тырысса да, басым жағдайлардың қандай қысқаша мазмұны!
Күннің жарығынан да жоғары нұрды көргендер және күн астындағы барлық нәрсе олардың игілігі үшін бірге жұмыс істейтінін білетіндер шынымен бақытты.
Қайғылы Жабес Исраилдің Құдайына бет бұрады. «Исраилдің Құдайы» – қарым-қатынас пен батада танылған Біреу. Аяғынан айырылған Жақып өзімен күресіп, оны аяғынан айырған Біреуге сеніммен жабысты. Аяғынан айырылған Жақып жабысқан Жақыпқа айналды, ал жабысқан Жақып жеңімпаз Жақыпқа айналды. Сол жерде, Пениэлде ол «күшке ие болды… және жеңді, жылады және жалбарынды» және осылайша Исраил деген атқа ие болды, бұл «Құдаймен бірге ханзада» дегенді білдіреді, және бата алды. Жақыпқа осылай қамқорлық жасап, бата берген Оған Жабес жалбарынды. Қиыншылықтан біз дұғаны еститін және еске түсіргенді ұнататын Оған шынайы қажеттіліктің дауысын көтере аламыз. Жазбада: «Араларыңда қиналған біреу бар ма? Ол дұға етсін», – делінген. Біз үшін осы қуанышты христиан күндерінде толық аян берілді. Әке, Ұл, Қасиетті Рух танылды. Біз «Әкеге дұға етеміз». Мәсіх арқылы «біз бір Рух арқылы Әкеге қол жеткіземіз». Және Оның еркіне сәйкес сұрасақ, Оның бізді еститінін білеміз.
Біз осы қайғылы адамның дұғасының егжей-тегжейін қарастыра аламыз, сонда біз өзімізге сәйкес келетін қолданыстарды табамыз.
О, Сен маған шынымен бата берсең еді.
Ол Исраилдің Құдайына тәуелділігін және Оның батадағы араласуына мұқтаждығын сезінді. Жаһоба, Исраилдің Құдайы Өз халқына бата беруге уәде берген еді, және Жабес оның өзінің ерекше жағдайында орындалуын талап етіп келеді. Біз христиандар толықтай қамтамасыз етілгенбіз. Біз Мәсіхтегі аспан орындарында барлық рухани баталармен баталанғанбыз. Бірақ бәрі біздікі болса да, бізге жүрегіміздің көздері ашылып, оның барлық енін, ұзындығын, тереңдігін және биіктігін білуіміз керек. Біз Ефестіктерге 1 және 3-тараулардағы Апостол Павелдің дұғаларын өзіміздің дұғаларымызға айналдырамыз ба деп сұрайық? Біз солай істеуіміз керек.
Және шекараларымды кеңейт.
Ол аумағының кеңеюін қалады – Құдайдың көздері жыл бойына қараған жердің көбірек бөлігін. Мүмкін, әлі иеленетін көп нәрсе болған шығар – ол өзіне бөлінген жерге аяқ баспаған және өзінің меншігіндегі нәрсеге ие болу үшін және «өз иеліктерін иелену» үшін күресуге кіріскен шығар. Бұл біздің ұстанымымыз бен әрекетіміз болуы керек. Біз әрдайым өзіміз қол жеткізген нәрсеге қанағаттанып қалу қаупіндеміз, оның орнына өзіміздікінің бәрін иемдену үшін жігерлі түрде алға ұмтылуымыз керек.
Және қолың менімен бірге болса.
Ол өзіне танылған Оның басшылығы мен қолдауын аңсады. Ол Құдайдың көмегіне мұқтаждығын білді, сондықтан өзі істеп жатқан ісінде Исраилдің Құдайының көмегін сұрады. Біз үшін бақыттымыз, өйткені біздің батамыз үшін созылған Қол Құдіретті екенін, бізге әрдайым жоғарыдан көмек және уақытылы жәрдем үшін рақым бар екенін білеміз. Сондықтан Павел барлық адамдық көмек сәтсіздікке ұшырағанда: «Дегенмен, Ием менің қасымда тұрып, мені нығайтты», – дей алды. Біздің Иеміз: «Маған аспанда және жерде билік берілді… және міне, Мен сендермен әрдайым біргемін», – деп айтқан жоқ па? Сондықтан біз Оның сарқылмас ресурстарын қайта-қайта пайдалана аламыз.
Және мені зұлымдықтан сақтасаң, ол маған қайғы әкелмесе еді.
Ол өзі үшін құтқарылуды немесе өзін қоршап тұратын баспананы аңсады, сонда ол – қайғылы адам – зұлымдықтан қайғысыз болар еді. Біздің Құдайымыз бен Әкемізде қандай рақым бар, біздің күнәларымызды мәңгілікке өшіріп, біздің жағдайларымызды басқара алатын рақым, сонда олар жақсылықтың қайнар көзіне айналады, және көз жасы алқабы ең бай пайданың бұлағына айналады; біз онымен жүргенде қайғы әнге айналады. Қосылған сөздер қандай қарапайым! «Сонда Құдай оның сұрағанын берді». Немесе басқа аудармада: «Сонда Құдай оның сұрағанын орындады». Барлығы қалаған нәтижеге жету үшін реттелді.
Забур 37:5 еске түседі: «Жолыңды Иемізге тапсыр, Оған сен, сонда Ол оны орындайды». Ол біздің игілігіміз үшін ең жақсы жолмен әрекет етеді. Ол біздің атымыздан Өзінің жақсы ойларын жүзеге асыратын нәрсені іске қосады. Осы екі аятта дұға мен сенім үшін қандай жігер бар, олар біз «Жазбалардың жұбанышы мен жігері арқылы» мейірімділік Әкесі және барлық жігердің Құдайы болып табылатын Құдайымызға сенімімізді артуымыз үшін жазылған.
