«Бірақ Мен сендерге шындығында айтамын: осы жерде тұрғандардың кейбіреулері Құдай Патшалығын көрмейінше өлімнің дәмін татпайды. Осы сөздерден кейін шамамен сегіз күн өткен соң, Петрді, Жоханды және Жақыпты алып, ол дұға ету үшін тауға шықты. Ол дұға еткенде, оның жүзінің түрі өзгерді, ал киімі ақ және жарқыраған болды» (Лұқа 9:27-29).
Біз Иеміздің дұға ету үшін тауға жиі шыққанын оқимыз (Лұқа 6:12; Лұқа 22:39-41; Матай 14:23 қараңыз). Тау бір жағынан адамдардан бөлінуді, екінші жағынан Құдайға жақындықты білдіреді. Тауға шыққан адам біраз уақытқа аңғарды артқа тастап, жалғыз қалып, кеңірек көзқарасқа ие болады. Таудан, бейнелі түрде айтқанда, кейбір нәрселерді Құдайдың көзімен көбірек көруге болады (Заңды қайталау 34:1 қараңыз).
Исаның жолы азап арқылы даңққа апарды. Бұл жолда Ол, тәуелді Адам ретінде, жігерлендіруге де мұқтаж болды. Забур 110-шы тармағында 7-ші аятта Ол туралы пайғамбарлықпен айтылған: «Ол жолдағы бұлақтан ішеді; сондықтан Ол басын көтереді». Өзгеріс тауындағы көрініс, әрине, Құдайдың ағынынан ішу болды, ол біз үшін де әрқашан суға толы (Забур 65:9 қараңыз). Ол онда Мұсамен және Ілияспен Иерусалимде орындауы керек болған Өзінің өлімін талқылады. Сол сәтте аспанның көздері Оған қарап тұрғанын білу қандай жігерлендіру! Көп ұзамай айтылған: «Оның көтерілу күндері орындалғанда, Ол Иерусалимге баруға бетін нық қойды» (Лұқа 9:51).
«Сенімнің жетекшісі және аяқтаушысы» Өзінің болашақ даңқын жүрегінің көз алдында үнемі ұстады. Бұл үміт Оған жер бетіндегі бас тартуды, қудалауды және азапты көтеруге көмектесті, өйткені біз оқимыз: «Өзінің алдында жатқан қуанышты ескере отырып, ол айыпты елемей, айқышты көтерді» (Еврейлерге 12:2).
Оның шәкірттерімен де солай болуы керек. Иеміз оларға шәкірттіктің құнын ұсынғаннан кейін, сол тауда Құдай оларға болашақ оқиғалар туралы тамаша пайғамбарлық көрініс берді. Жылдар өткен соң, Петр мұны есіне түсіріп, өзінің шейіттігіне барар жолда алдында тұрған соңғы қадамдар үшін батылдық алды (2 Петр 1:14-19 қараңыз). Сол елші жазады: «Бізде пайғамбарлық сөз нығайтылған, оған сендер мұқият қарағандарың дұрыс (қараңғы жерде жарқыраған шам сияқты) күн туып, жүректеріңде таңғы жұлдыз шыққанша» (2 Петр 1:19).
Енді біз қабылданбаған Мәсіхтің соңынан еріп, қарғыс атқан бұл әлемде азап шегеміз. Бірақ жақында – мүмкін тіпті бүгін – Ол бізді Әкесінің үйіне, Құдайдың мәңгілік мекеніне апару үшін қайта келеді. Біз де Ол, осы жерде қабылданбаған және айқышқа керілген, бұл жаратылысты күш пен даңқпен басқаратын күнді күтеміз – және біз Оның қасында боламыз! Құдай біздің Өзінің Сөзінде айтқан болашақ оқиғалармен айналысқанымызды қалайды. Ол біздің жолдың соңында бізді не күтіп тұрғанын білгенімізді қалайды. Мұны күту бізді күн сайын жеңімпаз болуға ынталандырады!
Көбінесе келесі мерекені күту бізге тағы бір рет өзімізді жинап, қалған жұмыстарды мүмкіндігінше жақсы орындауға көмектеседі. Бұл мәңгілік тұрғысынан да рас па? Жақында Мәсіхпен мәңгі бірге болатыныңыз және Құдай көзіңізден әрбір жасты сүртіп тастайтыны туралы үміт бүгінгі өміріңізге қаншалықты әсер етеді? Сізде «аңғарды» бірнеше минутқа артқа тастап, «тауға» барып, Құдаймен Оның мүдделері мен мақсаттары туралы сөйлесетін сәттер бола ма?
