Қандай қарама-қайшылық: Голгофа мен бақша! Бірі «бас сүйек орны» еді, онда Иеміз Исаны жаулары тесіп, айқышқа керді, ал екіншісі – Аримафеялық Жүсіп пен Ниқодым Оның денесін батылдықпен, мұқият және құрметпен лайықты қабірге жерлеген бақша еді (Мат. 27:57–60; Жох. 19:38–40).
Голгофа – адамның мақтанған, бірақ бос даналығының эпитафиясы, ол оны Иемізді айқышқа керуге әкелді. Елші Пауыл Құдайдың «жасырын даналығы» туралы жазады (1 Қор. 2:7–8).
Мұндағы бақша Киелі кітапта аталмаған. Оның маңызы тек «ешкім әлі жерленбеген» жаңа қабірдің сол жерде болғанында. Ол қасиетті азап шегушінің денесіне лайықты еді, Дәуіт Забур 16:10-да жазғандай: «Сен менің жанымды Шеолда қалдырмайсың, әрі Өзіңнің Қасиеттіңнің шіруін көруіне жол бермейсің».
Иеміздің денесі сол қабірде үш күн жатты, жұманың соңынан бастап (Лұқ. 23:54), жаңа аптаның бірінші күні өте ерте, Ол өлілер арасынан тірілгенге дейін (Жох. 20:1). Иә, Ол шынымен де біздің күнәларымыз үшін өлген еді, бірақ өлім Оны ұстап тұра алмады (1 Қор. 15:3–4).
Бұл бақша бұрын қаншалықты тартымды немесе жақсы күтілген болса да, сол таңда ол даңқ көрінісіне айналды. Ол Өз өмірін қайта алды (Жох. 10:17), Ол «Рух арқылы тірілтілді» (1 Пет. 3:18; Рим. 8:11) және «Әкенің даңқымен өлілер арасынан тірілтілді» (Рим. 6:4). Иә, бүкіл Құдайлық қатысты болды.
Иеміз таңғы бұғыдай қандай тартымды (салыстырыңыз: Заб. 22), «тірілу және өмір» (Жох. 11:25), «өлілер арасынан тұңғыш» (Қол. 1:18). Бұл Ол бізді Өзіне шақырғанға дейінгі күндерде бізге рух береді деп үміттенеміз.
