Ысқақ өмірінің соңы жақын деп сенді. Ол кем дегенде 100 жаста еді (Жаратылыс 25:26 және 26:34 бойынша есептесек), және ол үлкен ұлы Есауға бата беруді қалады. Бұл отбасындағы көптеген қиын қарым-қатынастарды күрделендіре отырып, Ысқақтың өз шектеулері осы тарауда анық көрінеді. Жақып алдап бата алуға келгенде, оның барлық дерлік сезімдері оны алдады. Соқырлығынан басқа, Ысқақтың дәм сезу қабілеті Есаудың аңын ешкінің дәмді тамағынан ажырата алмады. Оның жанасу сезімі Жақып киген ешкі терісін сезбеді. Оның иіс сезу қабілеті алдында тұрған ұлының далада аң аулағанын қате анықтады. Және ол: «Сен шынымен менің ұлым Есаусың ба?» деп сұрағанда, Жақып: «Менмін» деп жауап бергенде, Жақыптың өтірігін тани алмады.
Дегенмен, бір сезімі оны алдамады. Оның есту қабілеті «Дауыс Жақыптың дауысы» деп ойлауға жеткілікті өткір болды. Жақында жүргізілген неврологиялық зерттеулер, мысалы, Канаданың Ванкуверінде жүргізіліп, 2020 жылы жарияланған зерттеу, өлім жақындағанда есту қабілетінің соңғы болып жоғалатыны туралы идеяны қолдайды. Шын мәнінде, Ысқақ өлімге өзі ойлағандай жақын емес еді (Жар. 35:28), бірақ мұнда ол әрине есту қабілетіне сүйеніп, басқа сезімдерін елемеуі керек еді.
Бұл маңызды рухани сабақ береді. Жазбаларда есту Құдай сөздерінің біздің жүрегімізге жетуі үшін арна болып табылады: «Сенім естуден, ал есту Құдай сөзінен келеді» (Рим. 10:17). Шешім қабылдағанда, біз Құдайдан Киелі кітап арқылы естігенімізге сүйенуіміз керек, тіпті басқа барлық сезімдеріміз басқаша істеуге шақырса да.
