Жоғарыдағы тармақта біз үшін кейбір іргелі ұғымдар қайталанады: 1) Ол әлемде болды; 2) әлем Ол арқылы жаратылды; және 3) әлем Оны танымады.
Біз Оның даналығын, Оның күшін және Жаратушы ретіндегі ұлылығын көреміз; сондықтан Ол шынымен де мадақтауға лайық (Аян 4:11; Қол 1:16). Осы кеңдікте, күрделілікте және сұлулықта Оның адамзаттың мекеніне ерекше қызығушылық танытқанын түсіну қандай тамаша (Нақыл сөздер 8:31).
Дегенмен, Құдай уақытқа қадам баспас бұрын да, біз адам ретінде Оны кім екенін тани алмадық. Оның ең ерте түрінде бұл сәтсіздік Адам мен Хауаның Құдайдың сөзіне күмәндану арқылы Оны қабылдамаған бағынбаушылығында көрінді. Олар өздерінің ақылына сүйенуді, өзімшілдігінен өз күмәндарына берілуді және Құдайды шеттетуді таңдады.
Өкінішке орай, тарих бұл адамзаттың ақымақтығының қайталанатын үлгісі екенін дәлелдеді. Әр ұрпақ өз кезегінде Құдайды қабылдамаумен сипатталды. Ишая бұл ақымақтыққа сілтеме жасайды, ол былай деп жазғанда: «Жасалған нәрсе оны жасағанға: «Ол мені жасамады» дейді ме? Немесе қалыптасқан нәрсе оны қалыптастырғанға: «Оның түсінігі жоқ» дейді ме?» (Ишая 29:16, салыстырыңыз 45:9).
Дегенмен, үмітсіздік пен қараңғылықтың шыңында біз Құдайдың уақытқа қадам басқанын көреміз. Ол Өзінің жаратылысының бейнесін алып, әлемнің Оған ешқандай қызығушылық танытпайтынын толық түсініп, тәуелді Адам ретінде кішіпейілділікпен келді (Жохан 1:5; 3:19). Біз үшін Мәсіхті айқышқа әкелген, бізден бас тартпаған Оның тұрақты сүйіспеншілігі мен рақымы үшін Құдайға шүкіршілік етеміз. Рақым арқылы біз өз ақымақтығымыздан бас тартып, Оның нұрын көре аламыз (2 Қор 4:6). Оны Жаратушы және Құтқарушы ретінде тану және білу біз үшін қаншалықты қымбат.
