Бала кезімде мен Дэн Маккей есімді шотландтық аяқ киімшіде жұмыс істедім, ол турашыл христиан еді. Менің міндетім аяқ киім табанына арналған теріні ұру болды. Сиыр терісінің бір бөлігі кесіліп, суға малындырылатын. Менің тіземде темір бөлігі болды, және мен жалпақ басты балғамен осы табандарды қатты және құрғақ болғанша ұрдым. Бұл шексіз операция сияқты көрінді, және мен одан көп рет шаршадым.
Менің міндетімді одан да нашарлатқан нәрсе, бір квартал қашықтықта тағы бір дүкен болды, онда көңілді, Құдайсыз аяқ киімші отырып, маңайды әдепсіз әңгімелермен көңілдендіретін, бұл оны құрметті ата-аналардың қорқынышына айналдырды. Дегенмен, ол қалай да гүлденіп жатқан сияқты көрінді. Мен оның табандарды ешқашан ұрмайтынын, бірақ оларды судан алып, шегелеп тастайтынын байқадым, әр шегені қаққан сайын су шашырап тұратын. Бір күні мен ішке кірдім. Ұялып, мен: «Сіз табандарды әлі дымқыл кезде саласыз. Олар ұрылғандай жақсы ма?» дедім. Ол маған жаман күлімсіреп: «Олар осылай тезірек қайтып келеді, балам!» деп жауап берді.
Бір нәрсе үйренгендей сезініп, мен бұл оқиғаны бастығыма айттым. Маккей мырза жұмысын тоқтатып, Киелі кітабын ашып, «Не істесеңдер де, бәрін Құдайдың даңқы үшін істеңдер» деген үзіндіні оқыды. «Гарри, – деді ол, – мен аяқ киімді тек клиенттерімнен алатын ақша үшін жөндемеймін. Мен мұны Құдайдың даңқы үшін істеп жатырмын. Мен Мәсіхтің сот тағында жөндеген әрбір аяқ киімімді үлкен үйіндіде көремін деп күтемін, және сол күні Иеміздің маған: «Дэн, бұл нашар жұмыс болды» деп айтқанын қаламаймын. Мен Оның: «Жақсы істедің, жақсы және адал қызметші» деп айта алуын қалаймын». Ол кейбір адамдар уағыздауға шақырылғандай, ол аяқ киім жөндеуге шақырылғанын және тек осыны жақсы істегенде ғана оның Құдай үшін куәлігі есептелетінін түсіндірді (Қол. 3:23–25 салыстырыңыз).
