Ғибадат ететін жүректер
«Олар Оған ғибадат етті» (Лұқа 24:52). Олар басқаша істей алар ма еді? Олар теңдессіз өмірге куә болды. Олардың көз алдында Ол бірнеше балық пен нанды алып, аш көпшілікті тойдырды. Олар Онымен бірге болды, Ол дауылды Өзінің билікшіл «Тыныштал, тоқта!» деген сөзімен тыныштандырды. Таңданыспен олар науқастардың сауыққанын, соқырлардың көздері ашылғанын, ақсақтардың жүргенін – тіпті өлілердің тірілгенін көрді.
Ол айқышқа қағылды, бірақ ешқандай наразылық сөзін айтпады. Керісінше, Оның дұғасы: «Әке, оларды кешіре гөр, өйткені олар не істеп жатқандарын білмейді» (Лұқа 23:34) болды. Ол айқышта ілулі тұрғанда үш сағат қараңғылықты бастан кешірді, күнә үшін құрбандық болды. Олар Оның денесі жерленген жерге барды. Оның өлімі өте әділетсіз болып көрінді.
Содан кейін сенгісіз нәрсе болды. Ол оларға қайтадан көрінді. Олар Оның қолдары мен аяқтарындағы жараларды көрді және Оның сенімді сөздерін естіді: «Сендерге тыныштық болсын» (Лұқа 24:36). Олар Оның тірі екеніне күмәнсіз сенді.
Бетания төбесінде Ол шеге қағылған қолдарын көтеріп, оларға бата берді. Олар Оның көз алдында аспанға көтерілгенін таңданыспен қарап тұрды – және олар Оған ғибадат етті. Парадокс мынада: Ол оларды тастап кетті, бірақ Ол олармен бірге болды. Ол Әкенің оң жағына кетсе де, олар Оның уәдесін білді: Ол олармен мәңгі бірге болады.
«Олар Оған ғибадат етті». Біз басқаша істей аламыз ба? Ол біздің Құтқарушымыз, біздің Жаратқан Иеміз және біздің Құдайымыз. Оның күнәсіз өмірі мен күнәні жуатын өлімін ойлағанда, біз де Оны сүйеміз. Біз Оның күнә мен өлімді жеңген ұлы жеңісіне қуанамыз. Біраз уақыт Ол бізден айырылды, бірақ біз нан мен шарапты – Оның азаптарының ескерткіштерін бөліскенде Оны әлі де еске аламыз. Ежелгі шәкірттер сияқты біз де Ол бізді аспандағы үйімізге алып кету үшін қайта келгенше Оған ғибадат етеміз. Онда біз Жаратқан Иемізге, Құдайдың Қозысына мәңгілік бойы ғибадат етеміз.
