Егер адам Құдайға қарсы бүлік шығармағанда, «бейбітшілік кеңесінің» қажеті болмас еді. Адам жұмақта оған мұқтаж болмады. Бірақ адам бүлік шығарды; және оның көріністері әртүрлі болуы мүмкін болса да, Құдайға қарсы бүлік әлі де дінге келмеген жүректің сипаты болып табылады. Оның бүлігі соншалық, адам мен Құдай арасындағы бейбітшілік мүмкін емес болып көрінді; бірақ қазір – таңғажайып рақым! – біз бейбітшілік қана емес, сонымен қатар «бейбітшілік кеңесі», Құдайдың бейбітшілік туралы ойлары бар екенін көреміз, бұл ойларды тек Иса ғана орындай алатын еді.
Егер Құдай Адаммен бейбітшілік орнатқанда, бұл бейбітшілік ұзаққа созылмас еді; адам жүрегіндегі дұшпандық немесе оның еркін бұзатын жағдайлардың күшінен туындаған дұшпандық оны қайтадан бұзып жіберер еді. Исраилге қараңыз. Олар Құдаймен сыртқы бейбітшілікте болды, Оның халқы ретінде танылды, барлық жағынан қолдау тапты, бірақ нәтижесі не болды? Олардың тарапынан үздіксіз наразылық; тұрақты бүлік. Құдаймен моральдық бейбітшілікке келетін болсақ, олар Оның заңын сақтауға әрең кіріскенде, табыну үшін алтын бұзау орнатып, осылайша тікелей сәтсіздікке ұшырады. Және бұл әрқашан солай болады: бұл солай болуы керек, өйткені адамның еркі толығымен қате. «Тәннің ойы Құдайға қарсы дұшпандық; өйткені ол Құдайдың заңына бағынбайды, тіпті бағына да алмайды» (Рим. 8:7).
Бірақ қазір «бейбітшілік кеңесі» адамның орнына Құдай мен Иса арасында, сондықтан қауіпсіздік бар. Бұл жай ғана бейбітшілік емес, «бейбітшілік кеңесі». Кеңес сөзі саналы мақсатты білдіреді. Құдай кеңес құрған және Исаның ақылы толығымен қабылдап, орындаған бейбітшілікте қандай беріктік болуы керек!
