Құдай төртінші күні ай мен жұлдыздармен бірге күнді – «үлкен жарықты» жаратты (Жар. 1:14–19). Көптеген мыңжылдықтар бойы адамдар күнді оның өзіндік санасы немесе еркі бар сияқты таңғажайып түрде табынып келді. Күн, ай және жұлдыздар – Жаратушымыздың керемет туындылары, бірақ оларды құдайға айналдыру ақылсыздық, өйткені олар тек шығармашылық процестің нәтижесі. Құдай – жарық (1 Жохан 1:5) және Олсыз еш нәрсе жоқ, бәрі қараңғылық.
Құдайдың күннен үстемдігі Иса Мәсіх аспан мен жердің арасында ілулі тұрғанда, бүкіл жер бетінде үш сағат бойы қараңғылық болған кезде анық көрінеді. Бұл өте салтанатты оқиға болды, Құдайдың күнәсіз Ұлы сіз бен біз лайық болған үкімді Өзіне алды!
Бұл жай ғана тұтылу емес еді, бірнеше себептермен: бұл толық ай кезінде болатын Пасха мейрамында болды (тұтылу жаңа айда болады); тұтылу үш сағатқа созылмайды; және Лұқа бізге оның «бүкіл жерге» әсер еткенін айтады. Жоқ, бұл Құдайдың менің күнәм Иса Мәсіхке жүктелген кездегі қасиетті оқиғаны әдейі жасыруы болды. Құтқарушы Иса Мәсіхті Өз Құдайы тастап кеткенде, кім қарай алар еді? Көп ұзамай, біздің қасиетті Иеміз Өз рухын Әкеге тапсырып, соңғы демін шығарды.
Сол кезде қараңғылық орынды болды, бірақ қазір Одан көзімізді айырмайық! Біз үшін қасиетті басын иген дәл осы Бір Құдай – шынымен де қайта тірілген және қазір Құдайдың оң жағында отырған Жарқын және Таңғы Жұлдыз.
«Өйткені қараңғылықтан жарық шықсын деп бұйырған Құдай, Иса Мәсіхтің жүзіндегі Құдай даңқының білімінің жарығын беру үшін біздің жүрегімізде жарқырады» (2 Қор. 4:6).
