Бұл таңғажайып оқиға емес пе? Ол Құдайдың Өзі құрбандық әкелгенін, одан тері киімдерін дайындағанын білдіреді. Содан кейін Ол Адам мен Хауаны сол киімдермен киіндірді. Олар Құдайдың сол құрбандықты дайындап, әкелгенін бақылаған болуы керек. Олар бұрын-соңды мұндайды көрмеген, және бүкіл процедура оларға қатты әсер еткен болуы керек.
Левит жүйесі бойынша, қызмет ететін діни қызметкер исраилдік үшін Құдайға өртелетін құрбандық ұсынғаннан кейін осындай киіммен киіну құқығына ие болды. Мұндай құрбандық толығымен Құдайға арналған, тек оның терісі қызмет ететін діни қызметкерге қалдырылған (Левит 7:8). Басқаша айтқанда, толығымен Құдайға арналған өртелетін құрбандықтың бір бөлігі, атап айтқанда оның терісі, қызмет ететін діни қызметкерге жеке пайдалануы үшін берілді. Бұл бізге «тері киімі» ұғымын береді. Біз мұнда Құдайдың біз үшін не ойлағанының иллюстрациясын көре аламыз. Діни қызметкер ұлдары ретінде, біз Мәсіхтің құрбандығын Құдайға әкелумен айналысуымыз мүмкін, бұл Оның қуанышы үшін. Шынында да, Оның көп ұлдарының осылай киінгенін көру Оның қуанышы. Бұл бізге «адасқан ұлды» еске салады, оның әкесі қалпына келтірілген ұлын киіндіру үшін ең жақсы киімді әкелуді сұрады (Лұқа 15:22).
Құдай бізді «Сүйіктіде» (Ефес 1:6) қабылдап, Онымен киіндірді. Құдай бізді көргенде, Ол Өзінің сүйікті Ұлын көреді, өйткені біз «Ондамыз» — таңғажайып артықшылық! Әке бізді Ондағы әрбір рухани батамен жарылқады (Ефес 1:3). Бұл ешқашан өзгермейді. Осылайша, діни қызметкер ұлдары ретінде, біз Әкеге Өзінің Сүйіктісін: Оның Тұлғасын, Оның құрбандығын, Ол туралы айтатын және Әкеге, енді бізге де қымбат нәрсені ұсына аламыз. Лұқа 15 бізге Құдайдың рақымын және Әкенің қуанышын түсінуге көмектеседі. Әкеге және Ұлға барлық мадақ!
