Егер Иемізден бірдеңе сұрай алсаңыз, ол не болар еді? Бұл сыртқы күрестен – қиын жағдайдан құтылу ма? Әлде, бәлкім, сіз құтылғыңыз келетін ішкі күрес пе?
Дәуіт жоғарыдағы аятта Иемізге өзінің бір тілегін айтты: өмірінің барлық күндерінде Иеміздің үйінде тұру. Тұру – тиесілілік сезімін білдіреді. Ол абайлап жүрмейді немесе басқыншы сияқты сезінбейді – ол лайықты және қарсы алынған болады. Дәуіттің мұны жай ғана талап етуге ешқандай еңбегі жоқ, бірақ ол мұны сұрайды. Оның тілегі Иеміздің үйіне сырттан қарау емес, үйдің ішінде болу. Себебі үйдің өзі нысан емес; бұл үйде Кім бар екендігі туралы.
Бұл кімнің үйі? Иеміздің! Ол оған толықтай билік етеді. Ол онда болмауы керек ешнәрсені кіргізбейді. Оның тәртібі – Шыба патшайымы таңғалған Сүлейменнің тәртібі сияқты – Оның теңдессіз даналығына сәйкес.
Дәуіт келуге немесе бірнеше күн қалуға рұқсат сұрамайды; Ол өмір бойы сонда тұруды сұрайды! Неге? Иеміздің сұлулығына таңдана қарау үшін. Ол бұдан ешқашан жалықпайтынын білді. Оның сұлулығын тамашалау – жанды баурап алатын және өмір бойына созылатын нәрсе.
Ол Иемізді іздейді, Оны табу мүмкін емес болғандықтан емес, Дәуіт Оның барлық жолдары мен істері туралы ойланатындықтан. Бұл ғибадатхананы білдіреді, өйткені Оны тамашалаудың нәтижесі тек ғибадат болуы мүмкін! Ол қайда болса, біз де сонда болғымыз келеді. Оның сұлулығын тамашалағанда сыртқы және ішкі күрестер бәсеңдейді. «Сенің үйіңде тұратындар бақытты; олар Сені әлі де мадақтайды» (Заб. 84:4).
